जगात विविध प्रकारचे लोक आहेत. असे काही लोक असतात जे स्वतःच्या कमकुवतपणाकडे दुर्लक्ष करतात पण इतरांच्या कमकुवतपणाची खिल्ली उडवायला नेहमी तयार असतात. वास्तविकतेचा अंदाज न घेता, ते इतरांच्या कमकुवतपणावर हसतात आणि त्यांच्या धारदार शब्दांच्या बाणांनी त्यांना दुखावतात. पण जेव्हा त्यांना वास्तवाचा फटका बसतो तेव्हा त्यांच्याकडे अपराधीपणाशिवाय काहीच उरत नाही.
आज आम्ही तुम्हाला एका अंध व्यक्तीची कहाणी सांगत आहोत, जिला अशा लोकांच्या थट्टेचा विषय बनवावे लागले.
एका गावात एक आंधळा राहत होता. रात्री बाहेर पडल्यावर तो नेहमी सोबत एक दिवा घेऊन जायचा.
एके रात्री तो त्याच्या मित्राच्या घरी जेवण करून घरी परतत होता. नेहमीप्रमाणे त्याच्या हातात एक कंदील होता. काही खोडकर पोरांनी त्याच्या हातातला कंदील बघितला तेव्हा ते त्याच्याकडे बघून हसायला लागले आणि उपहासाने म्हणू लागले, “अरे बघा, तो आंधळा कंदील घेऊन चालला आहे. अंध व्यक्तीला कंदिलाचा उपयोग काय?”
त्याचे बोलणे ऐकून तो आंधळा थांबला आणि नम्रपणे म्हणाला, “बंधूंनो, तुम्ही बरोबर आहात. मी आंधळा आहे. पाहू शकत नाही. माझ्या जगात नेहमीच अंधार आहे. मला कंदिलाचा काय उपयोग? फक्त अंधारात जगायची माझी सवय आहे. पण तुमच्यासारखे डोळे असलेल्या लोकांना अंधारात जगण्याची सवय नसते. अंधारात लोकांना पाहण्यात तुम्हाला त्रास होऊ शकतो. तुमच्यासारखे लोक मला अंधारात बघून धक्का देतील तर माझे काय होईल? म्हणूनच तुमच्यासारख्या लोकांसाठी मी हा कंदील घेऊन जातो. जेणेकरून अंधारात तुम्ही लोक मला आंधळाल्या पाहू शकता.”
आंधळ्याचे बोलणे ऐकून त्या मुलांना लाज वाटली आणि त्यांनी त्याची माफी मागितली. भविष्यात विचार न करता कोणालाही काहीही बोलणार नाही, अशी शपथ त्यांनी घेतली.
बोध :-
मित्रांनो! आपण कधीही कोणाचाही अपमान करण्याचा प्रयत्न करू नये आणि काहीही बोलण्यापूर्वी काळजीपूर्वक विचार केला पाहिजे.
