फार पूर्वी एका गावात एक महात्मा राहत होता. आजूबाजूच्या खेड्यातील लोक त्यांच्या समस्या,प्रेमानी, त्रास सोडवण्यासाठी महात्माजींकडे जात असत. आणि संत त्यांच्या अडचणी, संकटे दूर करून मार्गदर्शन करत असत. एके दिवशी एका व्यक्तीने महात्माजींना विचारले – गुरुवर, या जगात या संसारात सुखी राहण्याचे रहस्य काय आहे?
महात्माजींनी त्याला सांगितले की तू माझ्यासोबत जंगलात चल, मी तुला आनंदी राहण्याचे रहस्य सांगेन. त्यानंतर महात्मा आणि तो माणूस जंगलाच्या दिशेने निघाले. वाटेत चालत असताना महात्माजींनी एक मोठा दगड उचलून त्या माणसाला दिला आणि तो धरून चालायला सांगितले. तो माणूस दगड घेऊन महात्माबरोबर चालू लागला.
काही वेळाने त्या माणसाला हात दुखू लागला पण तो शांत राहिला आणि चालत राहिला. जेव्हा बराच वेळ गेला आणि त्या माणसाला वेदना सहन होत नाही तेव्हा त्याने महात्मांना सांगितले की मला खूप वेदना होत आहेत. महात्मा म्हणाले हा दगड खाली ठेवा. दगड खाली ठेवताच त्या माणसाला मोठा दिलासा वाटला.
तेव्हा महात्माजींनी त्याला विचारले – जेव्हा तू हातात दगड धरला होतास तेव्हा तुला कसे वाटत होते? ती व्यक्ती म्हणाली – सुरुवातीला दुखणे कमी होते, त्यामुळे माझे लक्ष तुझ्याकडे जास्त आणि दगडावर कमी होते. पण जसजसे दुखणे वाढत गेले तसतसे माझे लक्ष तुमच्याकडे कमी होऊ लागले आणि दगडावर जास्त झाले आणि एका वेळी माझे संपूर्ण लक्ष दगडावर गेले आणि मला इतर कशाचाही विचार करता आला नाही.
तेव्हा महात्माजींनी त्याला पुन्हा विचारले – तू दगड खाली ठेवल्यावर तुला कसे वाटले?
यावर ती व्यक्ती म्हणाली – मी दगड खाली ठेवताच मला खूप आराम वाटला आणि आनंदही झाला.
तेव्हा महात्मा म्हणाले की हेच सुखी राहण्याचे रहस्य आहे! त्यावर ती व्यक्ती म्हणाली – गुरुवर, मला काही समजले नाही.
तेव्हा महात्माजींनी त्याला समजावले आणि म्हणाले- जसा हा दगड थोडा वेळ हातात धरला तर थोडा त्रास होतो, थोडा जास्त वेळ उचलला तर थोडा जास्त त्रास होतो आणि बराच वेळ धरला तर त्रास होतो. वेदना देखील वाढेल. जाईल. त्याचप्रमाणे, आपण दु:खाचे ओझे जितके जास्त काळ वाहून घेऊ तितके जास्त दुःखी आणि उदास होऊ. आपण दुःखाचे ओझे थोड्या काळासाठी वाहायचे की आयुष्यभर वाहायचे हे आपल्यावर अवलंबून असते.
म्हणून जर तुम्हाला आनंदी व्हायचे असेल तर तुमच्या दु:खाचे दगड लवकरात लवकर खाली ठेवायला शिका आणि शक्य असेल तर ते अजिबात उचलू नका.
बोध
जर आपण आपल्या दु:खाचा दगड उचलला असेल तर सुरुवातीला आपले लक्ष आपल्या ध्येयाकडे जास्त आणि आपल्या दु:खाकडे कमी असेल. पण जर आपण आपल्या दु:खाचा दगड बराच काळ वाहून नेत असतो, तर आपले लक्ष आपल्या ध्येयापासून आपल्या दु:खाकडे वळते. आणि मग आपण आपल्या दु:खाशिवाय इतर कशाचाही विचार करू शकणार नाही आणि आपल्या दु:खात बुडून त्रस्त राहू आणि कधीही सुखी होणार नाही.
म्हणून, जर तुम्हीही दु:खाचा दगड उचलला असेल तर तो लवकरात लवकर खाली ठेवा, म्हणजेच तुमचे दुःख आणि तणाव तुमच्या मनातून काढून टाका आणि आनंदी राहा आणि तुमचे ध्येय साध्य करा.
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
