फार पूर्वी, राजाने आपल्या मुलाला चांगला शासक बनवण्यासाठी एका गुरु कडे पाठवल.
गुरुनी त्याला काही दिवस आपल्याजवळ ठेवून युवराजाला वर्षभर जंगलात एकटे राहायला पाठवले.
जेव्हा राजकुमार अभिमानाने परतला तेव्हा गुरुने विचारले, “मला सांग, तू जंगलात काय ऐकले?
मी कोकिळेचा आवाज ऐकला, नद्यांचा खळखळाट, पानांचा खळखळाट, मधमाशांचा गुंजन, वाऱ्याचा आवाज ऐकला…” युवराज त्याचा अनुभव सांगत गेला.
युवराज आपले बोलणे संपवल्यावर गुरुजी म्हणाले, “ठीक आहे, आता तू पुन्हा एकदा जंगलात जा आणि जोपर्यंत नवीन आवाज ऐकू येत नाही तोपर्यंत परत येऊ नकोस.
जंगलात एक वर्ष घालवल्यानंतर, राजकुमारला त्याच्या राज्यात परत यायचे होते, परंतु गुरुचे शब्द टाळू शकले नाहीत, म्हणून तो अनिच्छेने जंगलाच्या दिशेने निघाला.
बरेच दिवस उलटून गेले पण युवराजचा नवा आवाज ऐकू आला नाही. तो अस्वस्थ झाला. त्याने ठरवले की आता तो प्रत्येक आवाज काळजीपूर्वक ऐकायचा!
मग एके दिवशी सकाळी त्याला काही अनोळखी आवाज ऐकू येऊ लागले. या घटनेनंतर काही दिवसांनी तो गुरूकडे परत आला आणि म्हणाला, “सुरुवातीला मी पूर्वीसारखेच आवाज ऐकले, पण एके दिवशी जेव्हा मी खूप लक्षपूर्वक ऐकू लागलो तेव्हा मला अशा गोष्टी ऐकू येऊ लागल्या ज्या मी यापूर्वी कधीही ऐकल्या नव्हत्या.
मला कळ्या फुटण्याचा आवाज ऐकू येऊ लागला, मला पृथ्वीवर पडणारी सूर्याची किरणे, फुलपाखरांची गाणी आणि सकाळचे दव पिणारे गवत ऐकू येऊ लागले.
हे ऐकून गुरु प्रसन्न झाले आणि हसले आणि म्हणाले, “न ऐकलेले ऐकण्याची क्षमता असणे हे चांगल्या राजाचे लक्षण आहे. कारण जेव्हा एखादा राज्यकर्ता आपल्या प्रजेचे हृदय ऐकायला शिकतो, त्यांच्या भावना न बोलता समजून घ्यायला शिकतो, न बोललेल्या वेदना समजायला शिकतो, आपल्या लोकांच्या न बोललेल्या तक्रारी ऐकायला शिकतो, तेव्हाच तो आपल्या प्रजेचा विश्वास जिंकू शकतो, तेव्हाच समजू शकतो. काहीतरी चूक होते आणि त्याचे नागरिकांचे प्रत्यक्ष गरजा पूर्ण करू शकतात.
बोध
मित्रांनो, जर आपल्याला आपल्या क्षेत्रात लीडर व्हायचे असेल तर जे बोलले नाही ते ऐकायलाही शिकले पाहिजे. म्हणजेच त्या राजपुत्राप्रमाणे अत्यंत दक्ष राहून आपण आपले काम केले पाहिजे आणि आपल्यासोबत काम करणाऱ्यांच्या गरजा आणि भावनांची काळजी घेतली पाहिजे, तरच आपण खरा नेता म्हणून स्वत:ला प्रस्थापित करू शकू.
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
