एक तपस्वी आपल्या प्रवचनात शिष्यांना पुन्हा पुन्हा म्हणत असे, ‘प्रत्येक कणात देव आहे. जगात अशी कोणतीही गोष्ट आणि स्थान नाही जिथे देव नाही. प्रत्येक वस्तूला देव मानून त्याला नमस्कार करावा. ‘हे त्याच्या शिक्षणाचा सार होता.
त्याचा एक शिष्य कुठेतरी बाहेर जात होता. समोरून एक हत्ती वेगाने धावला. महावत सतत ओरडत होता, ‘बाजूला जा .. बाजूला व्हा .. हत्ती पागल (वेडा) झाला आहे!’ शिष्याला गुरुचे विधान आठवले. तो तिथे उभा राहिला. देव माझ्यासारख्या हत्तीमध्ये राहतो वास करतो असा विचार करीत आहे .. देवाकडून देवाला काय भीती! तो रस्त्याच्या मध्यभागी उभा राहिला. हे पाहून, महावत रागाने ओरडला – ‘बाजूला जा, तू मरणार का आहेस?’ परंतु शिष्य त्याच्या ठिकाणाहून एक इंच देखील हलला नाही. वेड्या हत्तीने ते आपल्या सोंडेत गुंडाळून घूमावून फेकून दिले. बिचारा जखमी शिष्य तिथेच रडत होता, पण त्याला जास्त वेदना या गोष्टीच्या होत होत्या ते म्हणजे देवाने देवाला मारले.
त्याच्या वर्गमित्रांनी त्याला उचलून आश्रमात नेले. तो गुरूंना म्हणाला, ‘तुम्ही म्हणता की प्रत्येक गोष्टीत देव आहे! पहा, हत्तीने माझ्याशी कोणत्या प्रकारचे दु: ख केले आहे.
गुरु म्हणाले, ‘हे खरं आहे की प्रत्येक गोष्टीत देव आहे. नक्कीच देव हत्तीमध्येही देवाचा वास आहे,परंतु देव महावत मध्येही उपस्थित आहे.त्याचा इशारा ऐकून तुम्ही मार्गापासून दूर का गेला नाही? गुरूंचे म्हणणे ऐकून शिष्याला आपली चूक कळली.
बोध
कुठलेही शिक्षण अर्ध-अपूर्ण समजवून त्याला वापरणे हे बुध्दिमानी नाही, तर मूर्खपणा आहे .!!
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
