एक संत महात्मा जंगलात राहत होते. त्यांनीं एका साधूचा पोशाख घातला होता आणि त्याच्या बोलण्यात नैतिकतेचा सदाचाराचा भाव होता . त्याच्या चेहऱ्यावर इतका तेजस्वी होता की कोणीही त्याच्यावर प्रभावित होत असे, एकदा शहरातील एक व्यक्ती जंगलात आला आणि तो महात्माजींच्या झोपडी जवळून गेला तेव्हा त्याने ते पाहिले. बरेच लोक महात्माजींना भेटायला (दर्शनाला) आले होते ते महात्माजींकडे गेले आणि म्हणाले की तूम्ही श्रीमंत नाहीत, तूम्ही महागडे कपडेही घालतले नाहीत, तुम्हाला पाहून मी अजिबात प्रभावित झालो नाही,
मग तुम्हाला दर्शनाला (बघायला) इतके लोक का येतात.
महात्माजींनी त्यांची अंगठी काढली आणि त्या व्यक्तीला दिली आणि म्हणाले. की बाजारात विकून सोन्याचा हार घेऊन या.
आता तो माणूस बाजारात गेला आणि प्रत्येकाच्या दुकानात गेला आणि त्या अंगठीच्या बदल्यात सोनेचा हार पुष्पहार मागू लागला. पण सोन्याच्या माळा सोडा, त्या अंगठीच्या बदल्यात पितळेचा तुकडाही द्यायला कोणी तयार नव्हते.
थकलेला माणूस महात्माजींकडे परत आला आणि म्हणाला की या अंगठीची काहीही किंमत नाही.
महात्माजी हसले आणि म्हणाले की आता ही अंगठी मागच्या गल्लीतील सोनाराच्या दुकानात घेऊन जा,
जेव्हा ती व्यक्ती सोनाराच्या दुकानात गेली तेव्हा सोनाराने त्याला अंगठीच्या बदल्यात एक हार नाही तर पाच हार देण्यास सांगितले.
या साध्या अंगठीच्या बदल्यात पितळी माळा द्यायला कोणीही तयार नाही हे पाहून त्या व्यक्तीला फार आश्चर्य वाटले, पण हा सोनार ५ सोन्याच्या माळा कसा काय देतोय? तो माणूस पुन्हा महात्माजींकडे गेला आणि सर्व काही सांगितले.
आता महात्माजी म्हणाले की गोष्टी आतून सारख्या नसतात ज्या बाहेरून दिसतात.
ही साधारण अंगठी नसून ही एक हिऱ्याची अंगठी आहे जी फक्त सोनार ओळखू शकतो. त्यामुळे त्याने 5 हार देण्याचे मान्य केले.
त्याचप्रमाणे माझा पेहराव पाहून तू माझ्यावर प्रभावीत (इम्प्रेस )झाला नाहीस. पण ज्ञानाचा प्रकाश लोकांना माझ्याकडे आकर्षित करतो. महात्माजींचे बोलणे ऐकून त्या व्यक्तीला खूप लाज वाटली.
बोध
माणसाची ओळख त्याच्या कपड्यांवरून होत नाही तर त्याच्या आचरणाने आणि ज्ञानाने होते.
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
