एका मोठ्या उद्योगपतीचा मुलगा कॉलेजच्या अंतिम वर्षाच्या परीक्षेच्या तयारीत व्यस्त आहे,
म्हणून जेव्हा त्याच्या वडिलांनी त्याच्या परीक्षेबद्दल विचारले तेव्हा ते उत्तर देतात की कदाचित तो कॉलेजमध्ये पहिला येईल.
जर मी प्रथम आलो तर तुम्ही मला ती महागडी गाडी विकत घ्याल जी मला खूप आवडते.
तर वडील आनंदाने म्हणतात का नाही, मी नक्की आणीन.
हे त्याच्यासाठी सोपे होते. त्याच्याकडे पैशाची कमतरता नव्हती.
हे ऐकून मुलाने दुप्पट उत्साहाने अभ्यास सुरू केला. रोज कॉलेजला येताना तो शोरूममध्ये ठेवलेल्या गाडीकडे बघायचा आणि मनात कल्पना करायचा की तो आपली आवडती गाडी चालवत आहे.
दिवस गेले आणि परीक्षा संपली. निकाल लागला, तो कॉलेजमध्ये पहिला आला, त्याने कॉलेजमधूनच त्याच्या वडिलांना फोन केला आणि सांगितले की त्याची बक्षिसाची गाडी तयार ठेवा आणि मी घरी येत आहे.
घरी येताना घराच्या अंगणात उभ्या असलेल्या गाडीचा विचार करत होतो. घरी पोहोचताच त्याला तिथे एकही गाडी दिसली नाही.
तुटलेल्या मनाने तो वडिलांच्या खोलीत शिरला.
वडिलांनी त्याला पाहताच त्याला मिठी मारली आणि अभिनंदन केले आणि त्याच्या हातात कागदात गुंडाळलेली वस्तू ठेवली आणि म्हणाले, “हे तुझी भेट म्हणून घे.”
मुलाने भेटवस्तू अत्यंत अनिच्छेने घेतली आणि तो त्याच्या खोलीत गेला. मनातल्या मनात वडिलांना शिव्या देत त्यांनी कागद उघडला आणि सोन्याच्या आवरणात रामायण दिसले. हे पाहून त्याला वडिलांचा खूप राग आला.
पण त्याने आपला राग आटोक्यात ठेवला आणि वडिलांना पत्र लिहिलं की बाबा, माझी गाडी गिफ्ट करण्याऐवजी तुम्ही मला हे रामायण दिलं, कदाचित यामागे काही चांगलं रहस्य दडलं असेल पण मी हे घर सोडत आहे आणि जोपर्यंत मी कमाई करत नाही तोपर्यंत परत येणार नाही. खूप पैसा. आणि मी रामायणाचे पत्र माझ्या वडिलांच्या खोलीत ठेवले आणि घराबाहेर पडलो.वेळ निघून गेली..
मुलगा हुशार होता, त्याच्यात प्रतिभा होती आणि लवकरच तो खूप श्रीमंत झाला. लग्न झाले आणि अभिमानाने आयुष्य जगू लागले. कधी कधी त्याला वडिलांची आठवण यायची आणि वडिलांकडून भेट न मिळाल्याच्या चिडून त्याची इच्छा ओसरायची. त्याला वाटेल की आईच्या मृत्यूनंतर एवढा पैसा आल्यावर माझ्याशिवाय त्याचे कोण होते? माझी छोटीशी इच्छाही पूर्ण झाली नाही.
असा विचार करून तो वडिलांना भेटायला लाजायचा.
एके दिवशी त्याला वडिलांची खूप आठवण येऊ लागली.
लहानसहान गोष्टीवरून वडिलांवर रागावणे योग्य नाही का असा प्रश्न त्याला पडला.
असा विचार करून त्याने वडिलांना फोन केला, मी खूप दिवसांनी वडिलांशी बोलत आहे.
असा विचार करत तो रिसीव्हर हातात धरून हृदयाचा ठोका चुकवत उभा राहिला.
तेव्हा समोरून वडिलांच्या नोकराने फोन उचलला आणि सांगितले की, मालक दहा दिवसांपूर्वीच स्वर्गात गेले होते आणि शेवटपर्यंत तुझी आठवण काढत रडत निघून गेले.
निघताना ते म्हणाले की जेव्हा त्यांनी त्यांच्या मुलाकडून फोन केला तेव्हा त्यांना सांगितले होते की येऊन व्यवसाय सांभाळा.
तुमचा कोणताही मागमूस नसल्याने आम्ही तुम्हाला माहिती देऊ शकलो नाही.
हे समजल्यावर मुलाला खूप वाईट वाटले आणि तो दुःखी मनाने आपल्या वडिलांच्या घरी निघून गेला.
घरी पोहोचल्यावर तो त्यांच्या वडिलांच्या खोलीत गेला आणि त्यांच्या फोटो समोर रडत रडत तिने वडिलांनी दिलेले रामायण कपाळावर लावले आणि उघडले आणि बघितले.
पहिल्या पानावर वडिलांनी लिहिलेले वाक्य वाचा ज्यात लिहिले होते, “माझ्या प्रिय मुला, तू रात्रंदिवस चौपट प्रगती करावी आणि त्याच वेळी मी तुला काही चांगले संस्कार देऊ शकले.पाहिजे.. असा विचार करून मी तुला हे रामायण देत आहे”
वाचत असताना रामायणातून एक लिफाफा घसरला आणि खाली पडला, त्यात त्याच गाडीच्या चाव्या आणि रोख पैसे भरण्याचे बिल ठेवले होते.
हे पाहून मुलाला खूप वाईट वाटले आणि तो जमिनीवर पडून रडू लागला.
आम्ही नकळत आमच्या इच्छित भेटवस्तू त्याच्या पॅकेजिंगमध्ये न सापडल्याने गमावतो.
बोध
देव देखील आपल्याला खूप मोठ्या भेटवस्तू देतो, परंतु आपण अज्ञानी लोक त्या आपल्याला आवडत असलेल्या पॅकेजिंगमध्ये मिळाल्यावर आणि पाहिल्याशिवाय गमावतो.
आपल्या पालकांनी आपल्याला दिलेल्या प्रेमाच्या असंख्य भेटवस्तूंबद्दल आपण आदर आणि आभार मानले पाहिजेत.
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
