एक मोर होता जो खूप सुंदर होता, त्याची पिसे पंख खूप सुंदर होती. एके दिवशी मुसळधार पाऊस पडला आणि मोर नाचू लागला. नाचताना तो त्याच्या सौंदर्याची प्रशंसा करत होता, पण अचानक त्याचे लक्ष स्वतःच्या आवाजाकडे गेले, जो अतिशय बेताल आणि कठोर होता. व तो खूप दुःखी झाला आणि त्याच्या डोळ्यात अश्रू आले. तेवढ्यात अचानक त्याला कोकिळेचे गाणे ऐकू आले.
कोकिळेचा गोड आवाज ऐकून मोराला त्याची उणीव पुन्हा जाणवली. त्याला वाटू लागले की देवाने त्याला सौंदर्य दिले पण त्याला आवाजहीन का केले. तेवढ्यात एक देवी प्रकट झाली आणि त्याने मोराला विचारले, “मोरा, तू दुःखी का आहेस…?”
मोराने तिच्या कर्कश आवाजाची तक्रार देवीला केली आणि तिला विचारले, “कोकिळेचा आवाज खूप गोड आहे पण माझा का नाही…? म्हणूनच मी दु:खी आहे.
आता मोराचे बोलणे ऐकून देवीने समजावले, “प्रत्येकाचा वाटा देवाने ठरवलेला असतो, प्रत्येक जीव आपापल्या परीने खास असतो. देवाने त्यांना वेगळ्या पद्धतीने निर्माण केले आहे आणि ते एका विशिष्ट हेतूसाठी आहेत. त्याने मोराला सौंदर्य, सिंहाला शक्ती आणि कोकिळेला मधुर वाणी दिली! देवाने दिलेल्या या भेटवस्तूंचा आपण आदर केला पाहिजे आणि आपल्याकडे जे आहे त्यात आनंदी राहिले पाहिजे.”
देवीचे शब्द ऐकल्यानंतर, मोराच्या लक्षात आले की एखाद्याने स्वतःची इतरांशी तुलना करू नये, तर स्वत: च्या कौशल्याची प्रशंसा केली पाहिजे आणि त्यात आणखी सुधारणा केली पाहिजे. त्या दिवशी मोराला समजले की प्रत्येक व्यक्ती कोणत्या ना कोणत्या प्रकारे अद्वितीय आहे.
बोध
स्वतःला स्वीकारणे ही आनंदाची पहिली पायरी आहे. जे तुमच्याकडे नाही त्याबद्दल दु:खी होण्यापेक्षा जे आहे ते स्वीकारा.
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
