एक राजा त्याच्या शौर्यासाठी आणि सुशासनासाठी प्रसिद्ध होता. एकदा तो आपल्या गुरूंसोबत प्रवास करत असताना राज्याची भरभराट आणि समृद्धी पाहून त्याला अभिमान वाटू लागला आणि तो मनात विचार करू लागला, “खरोखर मी मोठा राजा आहे, मी माझ्या प्रजेची किती चांगल्या प्रकारे काळजी घेतो!”
गुरू सर्वज्ञानी होते, त्यांनी आपल्या शिष्याच्या भावना लगेच समजून घेतल्या आणि लगेचच त्याला सुधारण्याचा निर्णय घेतला. वाटेत एक मोठा दगड पडलेला होता, गुरुजींनी शिपायांना तो तोडण्याची सूचना केली.
सैनिकांनी दगडाचे दोन तुकडे करताच एक अविश्वसनीय दृश्य दिसले; दगडाच्या मध्यभागी थोडे पाणी साचले होते आणि त्यात एक छोटा बेडूक राहत होता. दगडफेक होताच तो त्याच्या कैदेतून निसटला. सर्वांना आश्चर्य वाटले की तो असा कसा पकडला गेला आणि या अवस्थेत तो जिवंत कसा राहिला?
.आता गुरुजींनी राजाकडे वळून विचारले, “तुम्ही या राज्यात सर्वांची काळजी घेत आहात, सर्वांचे पालनपोषण करत आहात असे तुम्हाला वाटत असेल, तर मला सांगा की त्या दगडांमध्ये अडकलेल्या बेडकाची काळजी कोण घेत होत?” .. मला सांगा या बेडकाचा पाळणारा राखणारा कोण आहे?
राजाला आपली चूक कळली होती, त्याला आपल्या अभिमानाचा पश्चात्ताप होऊ लागला होता, गुरूंच्या कृपेने त्याला हे कळले होते की प्रत्येक जीवाची निर्मिती ईश्वरानेच केली आहे आणि तोच सर्वांची काळजी घेतो.
बोध
मित्रांनो, अनेक वेळा चांगले काम केल्यावर मिळणारी प्रसिद्धी आणि प्रसिद्धी यामुळे लोकांच्या मनात अहंकार निर्माण होतो आणि शेवटी हेच त्यांच्या बदनामीचे आणि दुःखाचे कारण बनते. म्हणून, आपण हे लक्षात ठेवले पाहिजे की आपण या जीवनात कोणत्याही पदावर पोहोचलो तरीही आपण कधीही गर्व करू नये आणि आपल्या अर्थपूर्ण जीवनासाठी सर्वशक्तिमान देवाचे नेहमी कृतज्ञ रहावे.
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
