राहुल नावाचा एक व्यक्ती होता, तो स्वभावाने खूप गंभीर होता, त्याने शिक्षण पूर्ण केले होते पण नोकरी नव्हती.
कामाच्या शोधात तो रात्रंदिवस इकडे तिकडे भटकत राहिला. राहुल जरी प्रामाणिक असला तरी त्याला काम मिळणे कठीण जात होते.
दिवस इतके खराब झाले होते की त्याला मजूर म्हणून काम करावे लागले, त्याच्याकडे उदरनिर्वाहासाठी दुसरा पर्याय नव्हता.
राहुल सुशिक्षित होता जो त्याच्या वागण्यातून स्पष्ट दिसत होता.
एके दिवशी राहुल एका सेठच्या घरी मजूर म्हणून काम करत होता.
सेठचे लक्ष फक्त राहुलवर होते, सेठला समजले की राहुल हा एक शिकलेला आणि हुशार मुलगा आहे पण परिस्थितीमुळे त्याला असे मजुरीचे काम करावे लागते.
सेठला एका खास विशेष कामासाठी प्रामाणिक माणसाची गरज होती, म्हणून त्यांनी राहुलची परीक्षा घेण्याचा विचार केला.
एके दिवशी त्याने राहुलला बोलावून घेतले आणि पन्नास हजार रुपये दिले.
ज्यात शंभर शंभर च्या नोटा होत्या आणि म्हणाला भाऊ, तू प्रामाणिक वाटतोस, हे पैसे माझ्या एका व्यावसायिकाला देऊन या.
राहुलने प्रामाणिकपणे पैसे दिले.
दुसऱ्या दिवशी व्यावसायिकाने पुन्हा राहुलला पैसे दिले. यावेळी त्याने पैसे न मोजता राहुलला दिले आणि स्वतः मोजून व्यावसायिकाला देण्यास सांगितले.
राहुलने प्रामाणिकपणे काम केले. सेठ त्याच्या बॅगेत आधीच पैसे मोजले होते, पण त्याला राहुलच्या प्रामाणिकपणाची परीक्षा घ्यायची होती.
दररोज सेठ त्याला पैसे देण्यासाठी पाठवत असे. राहुलची आर्थिक परिस्थिती अत्यंत बिकट होती.
एके दिवशी त्याचा संकल्प डगमगला आणि त्याने शंभर रुपये चोरले, जे सेठला कळले पण सेठ काहीच बोलले नाही.
पुन्हा राहुलला पैसे देण्यासाठी पाठवले. सेठ काहीच बोलले नाही तेव्हा राहुलचा धीर वाढला आणि तो रोज चोरी करू लागला.
सेठला राहुलने खरे सांगावे अशी अपेक्षा होती पण राहुलने तसे केले नाही. एक दिवस सेठने राहुलला कामावरून काढून टाकले.
खरतर, सेठला त्याच्या आयुष्यात एक आधार शोधत होता.
सेठला मुलबाळ नव्हते, राहुलला निर्दोष समजून त्याची परीक्षा घेण्याचा विचार त्याने केला होता,
जर राहुलने खरे सांगितले असते तर सेठने त्याचे दुकान त्याच्याकडे सोपवले असते.
जेव्हा राहुलला हे समजले तेव्हा त्याला खूप वाईट वाटले आणि त्याने स्वीकारले की प्रामाणिकपणा हे सर्वोच्च (निती) धोरण आहे, परिस्थिती कोणतीही असो.
बोध
मित्रांनो, माणूस कोणत्याही पदावर पोहोचला कोणत्याही परिस्थितीत पोहोचला तरी त्याने प्रामाणिकपणा सोडू नये. प्रामाणिकपणा म्हणजे आयुष्याची कमाई जी अवघड असते पण चुकीचा शेवट (अंत) कधीच करत नाही.
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
