एका शेतकऱ्याच्या घरी एक दिवशी कोणीतरी शेतकऱ्यांचा ओळखीचा भेटायला शेतकर्‍याच्या घरी भेटायला आले. त्यावेळी तो शेतकरी घरी नव्हता. त्याची पत्नी म्हणाली- ते शेतात गेले आहेत. मी त्यांना बोलवण्यासाठी मुलाला पाठविते. तोपर्यंत आपण प्रतीक्षा करा.
लवकरच, शेतकरी शेतातून त्याच्या घरी आला. त्याबरोबरच त्याचा पाळीव प्राणी कुत्राही आला. कुत्रा जोरात हाप (स्विंग) करत होता थकलेला होता. त्याची प्रकृती पाहून, ज्या व्यक्तीला भेटायला आला त्या व्यक्तीने शेतकऱ्याला विचारले… तुमचे शेत खूप दूर आहे का? तो शेतकरी म्हणाला- नाही, शेत जवळ आहे. पण तूम्ही असं का विचारत आहेत?
त्या व्यक्तीने सांगितले- मला आश्चर्य वाटले की आपण आणि आपला कुत्रा दोघेही एकत्र आलात … परंतु कुत्रा वाईट रीतीने हापत असताना आपल्या चेहऱ्यावरुण थकल्यासारखे वाटत नाही.
शेतकरी म्हणाला- मी आणि कुत्रा एका मार्गाने घरी आलो आहे. माझे शेतही खास दूर नाही. मी थकलो नाही. माझा कुत्रा थकला आहे. यामागचे कारण असे आहे की मी सरळ मार्गी चालत तूमच्या घरी आलो आहे, परंतु कुत्राला त्याच्या सवयीमुळे मजबूर आहे.
आजूबाजूला इतर कुत्री पाहून, तो त्याला पळवून लावण्यासाठी त्याच्या मागे पळत होता आणि परत भुंकत परत माझ्याकडे यायचा . मग त्याने इतर कुठलाही कुत्रा पाहिला तेव्हा तो त्याच्यामागे पळायचा. त्याच्या सवयीनुसार, हा क्रम संपूर्ण मार्गाने चालू राहिला. म्हणून तो थकला आहे.
जर पाहिले तर ही आजच्या माणसाची परिस्थिती आहे.
जीवनाच्या (ध्येय )उद्दीष्टापर्यंत पोहोचणे कठीण नाही, परंतु रस्तामार्गात सापडलेले कुत्री त्याच्या आयुष्याच्या सरळ आणि सोप्या मार्गावरून त्या व्यक्तीला भटकत राहात (ठेवत) आहेत.
मानव त्यांच्या उद्दीष्टांमधून भटकंती करीत आहेत आणि ही भटकंती (विफलता) मानवांना थकवत आहे. हे ध्येय साध्य करण्यात सर्वात मोठा अडथळा आहे. आपल्या उर्जाला मार्गात मिळणार कुत्री बरबाद करत आहेत.
त्या कुत्र्यांना भुंकू द्या आणि ध्येय साध्य करण्यासाठी थेट चालत (फिरत रहा) .. मग एक दिवस मंजली एक दिवस सापडेल. परंतु जर आपण त्यांच्या प्रकरणात चक्कर मध्ये प्रवेश केला तर आपण थकून जाल. आता आपल्याला विचार करावा लागेल की आपल्याला त्या शेतकर्‍यासारखा सरळ मार्ग चालायच लागेल की त्याच्या कुत्र्यासारखे.
बोध
यशासाठी योग्य निर्णय आवश्यक आहे, योग्य वेळ नाही.
प्रेम दुर्मिळ आहे, प्रेमाला पकडून ठेवा,
राग खूप वाईट आहे, ते दाबून ठेवा.
भीती खूप भयंकर आहे, त्याचा सामना करा,
आठवणी खूप आनंददायक आहेत. त्या सांभाळून ठेवा.
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
