ही घटना १४९२ मध्ये झाली, जेव्हा कोलंबस त्याच्या महान प्रवासात जात होता.
आजूबाजूच्या खलाशींमध्ये आनंदाचे वातावरण होते, परंतु गावातील एक तरुण खूप घाबरला होता आणि कोलंबस आणि त्याच्या साथीदारांनी या धोकादायक आणि साहसी प्रवासाच्या मिशनमध्ये जावे अशी त्यांची इच्छा नव्हती? म्हणूनच, त्याला नाविकांच्या मनात समुद्राच्या प्रवासाकडे भीती निर्माण करायची होती.
एकदा फ्रोजने पिजारो नावाच्या धैर्यवान तरुण नाविकांना भेटले. फ्रोजला वाटले की तो भेटताच ही चांगली संधी आहे. पिझारोला घाबरायला हवे आणि त्याने पिझारोला या हेतूने विचारले, तुमचे वडील कोठे मरण पावले?
वादळात बुडल्यामुळे पिझरोने
दु:खी आवाजात सांगितले.
आणि तुझे आजोबा?
समुद्रात बुडल्यामुळेही त्यांचा मृत्यू झाला.
आणि तूझे पंजोबा कसे मेले आहेत?
समुद्रात बुडल्यामुळेही त्यांचा मृत्यू झाला.
खेद व्यक्त करताना, पिजारोने उत्तर दिले. यावर हसत हसत फ्रोज म्हणाला- “मर्यादेपर्यंत. जेव्हा आपले सर्व पूर्वज समुद्रात बुडवून मरण पावले, मग तुला मरणार का आहे?”
मला तुमच्या बुद्धीवर दया वाटते की इतके असूनही, आपण अजून सुधारले नाही?
पिजारोने फ्रॉजच्या चुकीच्या हेतूने संवेदना करण्यास जास्त वेळ लागला नाही. त्याने ताबडतोब फ्रोज हाताळला आणि विचारले- आता तू मला सांगा की तुझे वडील कोठे मरण पावले?
खूप आरामशीर, आपल्या पलंगावर. हसत हसत फ्रोज म्हणाला.
आणि तुझे आजोबा?
ते त्यांच्या पलंगावरही मरण पावले.
आणि तुझे पंजोबा?
बर्‍याचदा आपल्या खाटांवर त्याच प्रकारे. फ्रोजने अभिमानाने उत्तर दिले.
आता कडक करताना, पिजारो चांगले म्हणाले, जेव्हा आपले सर्व पूर्वज पलंगावर मरण पावले, मग आपण आपल्या पलंगावर जाण्यासाठी मूर्ख का आहात?
आपण घाबरत नाही?
हे ऐकून, फ्रॉसचा आनंद देणारा चेहरा उतरला खाली आला.
पिजारोने त्याला समजावून सांगितले की, “माझ्या मित्रा, या जगात भ्याडपणासाठी जागा नाही. प्रतिकूल परिस्थितीत धैर्याने जीवन जगण्यास जीवन म्हणतात.”
बोध
कितीही मोठी समस्या का असेना समस्येचा सामना जोपर्यंत आपण ते करत नाही.
तोपर्यंत आपण कोणतीही उपलब्धी साध्य करू शकत नाही.
आपण जितके अधिक पुढे जाल तितकेच आपल्याला समस्यांचा सामना करावा लागेल. जर आपल्याला समस्यांचा सामना करावा लागला तर ते लहान होतात आणि घाबरून जाण्याने भिती ने समस्या मोठ्या होतात.
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
