खूप महागडे कपडे घातलेली एक स्त्री तिच्या मानसोपचार तज्ज्ञाकडे गेली आणि म्हणाली
“डॉ. साहेब! मला असं वाटतं की माझं संपूर्ण आयुष्य व्यर्थ आहे…
● याला काही अर्थ नाही. तू मला आनंद शोधण्यात मदत करसाल का?”
● मनोचिकित्सकाने तिथे साफ-सफाई (क्लिनर) म्हणून काम करणाऱ्या एका वृद्ध महिलेला बोलावले आणि श्रीमंत महिलेला सांगितले – “मी या वृद्ध महिलेला तिच्या आयुष्यात आनंद कसा शोधला कसा मिळाला हे सांगण्यास सांगेन.
● तुम्ही लक्षपूर्वक ऐकावे अशी माझी इच्छा आहे.”
● मग म्हातारी बाई तिचा झाडू खाली ठेवला, खुर्चीवर बसली आणि सांगू लागली – “माझ्या नवऱ्याचा मृत्यू मलेरियाने झाला आणि अवघ्या 3 महिन्यांनी माझा मुलगाही रस्त्याच्या अपघातात मरण पावला.
● माझ्याकडे कोणी नव्हते. माझ्या आयुष्यात काहीच उरले नव्हते. मी झोपू शकत नव्हते, जेवू शकत नव्हते, मी हसणे बंद केले होते.”
● मी माझे स्वतःचे जीवन संपवण्याच्या मार्गांचा विचार करू लागले. मग एके दिवशी, मी कामावरून घरी येत असताना एक लहान मांजरीचे पिल्लू माझ्या मागे आले.
● बाहेर खूप थंडी होती म्हणून मी पिल्लाला आत येऊ दिले. मांजरीच्या पिल्लासाठी दुधाची व्यवस्था केली आणि त्याने संपूर्ण प्लेट साफ केली.
●मग त्याने माझ्या पायांना मिठी मारली आणि चाटू लागला.” “त्या दिवशी, खूप महिन्यांनंतर, मी हसले.
● मग मला वाटले की या मांजरीच्या पिल्लाला मदत केल्याने मला आनंद मिळू शकेल, तर कदाचित इतरांसाठी काही मदत केल्याने मला आणखी आनंद मिळेल.
● म्हणून दुसऱ्या दिवशी मी काही बिस्किटे बनवली आणि माझ्या शेजारी आजारी असलेल्याकडे घेऊन गेले.” “दररोज मी काहीतरी नवीन आणि काहीतरी करेन ज्यामुळे इतरांना आनंद होईल आणि त्यांना आनंदी पाहून मला आनंद मिळाला आनंद झाला.”
● आज मला इतरांना आनंद देऊन आनंद मिळाला आहे.
● हे ऐकून श्रीमंत स्त्री रडू लागली. पैशाने विकत घेता येईल असे सर्व काही तिच्याकडे होते. पण तिने काहीतरी गमावले होते जे पैशाने विकत घेता येत नाही.
बोध
आपले जीवन आपण किती आनंदी आहोत यावर अवलंबून नाही तर आपल्यामुळे किती लोक आनंदी आहेत यावर अवलंबून आहे.
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
