महाभारत युद्धाच्या शेवटच्या टप्प्यात जेव्हा कौरवांचा पराभव होऊ लागला तेव्हा त्यांच्या छावणीत निराशा वाढू लागली.
वडील दोणाचार्यांच्या मृत्यूमुळे संतप्त होऊन त्यांचा मुलगा अश्वत्थामा रात्री पांडवांच्या छावणीत शिरला आणि तेथे झोपलेल्या द्रौपदीच्या पाच पुत्रांचा वध केला.
पांडवांमध्ये खळबळ उडवून दिली. द्रौपदी शोकाने बेशुद्ध झाली. पांडवांनी सूड घेण्याचे ठरवले.
अर्जुनने कसा तरी अश्वत्थामाला पकडून द्रौपदीसमोर आणले. त्याने द्रौपदीला तिला योग्य वाटेल ती शिक्षा देण्यास सांगितले. द्रौपदीने अश्वत्थानाकडे पाहिले.
त्याचा राग अचानक शांत झाला. अचानक त्याच्या हृदयात करुणेचा महासागर उसळला.
द्रौपदी अर्जुनला म्हणाली, ‘त्यांना सोड. हा गुरुपुत्र आहे. माझ्या पाच मुलांचा मृत्यू झाल्यामुळे आज मला जसं वाटतंय तसंच मी दु:खाच्या सागरात बुडाली आहे.
जर तो मारला गेला तर त्याची आई, म्हणजे तुमच्या गुरूची पत्नीही माझ्याप्रमाणे तिच्या मुलाचा शोक करेल.
माझी मुले परत येणार नाहीत. मग, सूडाच्या भावनेतून, मी माझ्यासारखीच दुसऱ्या आईला दु:खी करते, मला तसे करायचे नाही. माझे मन तसं करायला तयार नाही.
एक आई म्हणून मी हे करू शकत नाही. मी त्यांना क्षमा करते. तुम्हीही मला माफ करा. द्रौपदीच्या माफीचा पांडवांवर फार मोठा परिणाम झाला. त्याने गुरुपुत्र अश्वत्थामा सोडला.
अश्वत्थामा लाज वाटून तेथून निघून गेला. द्रौपदीच्या क्षमेमुळे त्याला आपल्या क्रौर्याचा पश्चात्ताप होऊ लागला.
बोध
रागाच्या भरात घेतलेली पावले तुम्हाला आयुष्यभर पश्चातापाच्या आगीत जळत राहतील. म्हणून, नेहमी धीर धरा.
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
