एक साधू विहिरीवर लटकून तप करत असत आणि म्हणायचे, ज्या दिवशी ही साखळी तुटेल त्या दिवशी मी देवाचे दर्शन घेईन.
संपूर्ण गावावर त्याचा प्रभाव होता. सर्वांनी त्यांच्या भक्ती आणि तपाचे दृढतेचे कौतुक केले. एका व्यक्तीच्या मनात इच्छा होती की आपणही देवाचे दर्शन घ्यावे.
त्याने आपले पाय दोरीने बांधले आणि विहिरीत लटकले आणि भगवान श्रीकृष्णाचे ध्यान करू लागले.
दोरी तुटल्यावर कृष्णाने त्याला आपल्या मांडीवर घेतले आणि दर्शन दिले.
तेव्हा त्या व्यक्तीने विचारले – तुम्ही मला दर्शन देण्यासाठी इतक्या लवकर का आलात, तर ते संत महात्मा तुम्हाला वर्षानुवर्षे बोलावत आहेत.
कृष्ण म्हणाला, तो विहिरीवर नक्कीच लटकत आहे, पण लोखंडी साखळीने पाय बांधून. त्याचा माझ्यापेक्षा साखळीवर जास्त विश्वास आहे.
तुझा माझ्यावर तुझ्यापेक्षा जास्त विश्वास आहे म्हणून मी आलो आहे.
तत्वज्ञानाला वर्षे लागतात असे नाही. तुमची शरणागती तुम्हाला नक्कीच देवाचे दर्शन घेण्यास सक्षम करेल आणि ते लवकरच होईल.
तुमचा त्यांच्यावर किती विश्वास आहे हा एकच प्रश्न आहे.
बोध
देव सर्व प्राण्यांच्या हृदयात वसलेला आहे. तो आपल्या मायेने शरीरासारख्या साधनेवर बसलेल्या सर्व जीवांना फिरवत राहतो, हे सदैव स्मरण करून बुद्धीमध्ये तसेच व्यवहारात आत्मसात करा.
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
