दोन लहान लहान मुले घरापासून काही अंतरावर खेळत होती. ते खेळण्यात इतके मग्न झाले होते की जेव्हा ते एका निर्जन ठिकाणी गेले.
कधी गेले त्यांना कळालेच नाही.जेव्हा गेले पोहचले धावले तेव्हा त्यांना हे माहित नव्हते.
त्या ठिकाणी एक जुनी विहीर आहे आणि त्यातील एक चुकून विहिरीत पडला.
“वाचवा,वाचवा”, तो किंचाळण्यास ओरडण्यास सुरवात करतो.
दुसरा मुलगाही घाबरला आणि मदतीसाठी ओरडू लागला, परंतु त्या निर्जन ठिकाणी मदत करण्यासाठी कुणी येणार थोडेच होते.!
मग मुलाने पाहिले की एक जुनी बादली आणि दोरी विहिरीजवळ पडली होती, त्याने ताबडतोब दोरीच्या एका टोकाला दगडाने बांधले आणि दुसर्‍या टोकाला विहिरीत फेकले.
विहिरीत पडलेल्या मुलाने दोरी पकडली, आता त्याने त्याला त्याच्या पूर्ण ताकदीने बाहेर काढले, अथक प्रयत्नांनंतर त्याने त्याला वर खेचले आणि त्याचा जीव वाचविला.
जेव्हा ते गावात आले आणि हे सांगितले तेव्हा कोणीही त्याच्यावर विश्वास ठेवला नाही.
एक माणूस म्हणाला- तू एक पाण्याची बादली काढू शकत नाही, तू या मुलाला कसे बाहेर काढू शकतो; तू खोटे बोलत आहेस.
मग एक वयस्कर व्यक्ती म्हणाला – तिथे दुसरा मार्ग नव्हता आणि ‘तुम्ही हे करू शकत नाही’ असे म्हणायला कोणीही नव्हते.
म्हणून तो काढू शकला.
बोध
मित्रांनो, जर तुम्हाला आयुष्यात यश हवे असेल तर तुम्ही असे करू शकत नाही
असे म्हणणाऱ्यांना लोकांना मानने सोडून द्या . त्यांच्या शब्दावर लक्ष देऊ नका. स्वतःला सांगा होय मी हे करू शकतो.
आपला परिवार नागेबाबा परिवार
लेखक – अज्ञात
