Uncategorized

आपण सर्वच अध्यात्मिक आहोत… दररोज सकाळ, संध्याकाळ देवाचे मंदिरात जातो… त्यावर नतमस्तक होतो… मात्र असा कधी तरी मनात विचार आला का…? ह्या मंदिरात असलेली मूर्ती ही एका पाषाणाची आहे… तिला एकदाच कुणी तरी पारखी व्यक्तीने बघितल… त्यावेळी ती मूर्ती नव्हती तर… एक साधा आकार नसलेला ओबड धोबड दगड होता… मात्र… त्याच दगडातून एक सुंदर मूर्ती

शिक्षकांचं वर्गात आगमन होताच वर्गातला गोंधळ गोंगाट एकदम शांत झाला . आज सरांनी आपल्या सोबत काहीतरी प्रयोगाचं सामान आणलं होतं . मुलं कुतुहलानी सरांनी आणलेली झाडाची फांदी आणि त्यावर असलेला फुलपाखराचा कोष बघायला लागले. सरांनी आपला वर्ग सुरू केला, ” फुलपाखराचे जीवन चक्र ” शिक्षकांचं शिकवणं सुरु झालं होतं , पण मुलांचं सगळं लक्ष त्या

  रतनजी टाटा कर्मचाऱ्यांना आदराची व प्रेमाची वागणूक द्यायचे. प्रेमाने व नम्रतेने त्यांनी जग जिंकल होत. कर्मचाऱ्यांच्या बरोबर ते जेवायला बसायचे. कामगाराच्या खांद्यावर हात ठेवून त्याच्याशी गप्पा मारायचे.. आणि मी असेही काही अधिकारी बघितले, जे नोकरदार आहेत परंतु वरच्या पोस्टला असल्यामुळे त्यांना एक प्रकारचा अहंकार आलेला असतो.. कर्मचारी केबिनमध्ये आल्यानंतर त्याला साधे बस देखील ते

येरवडा कारागृहात विपश्यना ध्यान साधनेचे बंदिजनांसाठी आयोजित केलेल्या शिबिराचे मौन सुटले. बंदिवान एकमेकांशी बोलू लागले. ३० वर्षे वयाचा तानाजी एम.बी.ए. पर्यंत शिक्षण घेऊन एका नामांकित कारखान्यात उच्च पदावर काम करत होता पत्नी, आई-वडील, दोन लहान मुले असा सुखाचा संसार चालला होता. शेताच्या बांधावरून चुलत्याबरोबर झालेल्या भांडणात क्रोधाग्नी भडकल्यामुळे तानाजीचा स्वतःवरचा ताबा सुटला आणि त्याने चुलत्याच्या

काल मी कणीक मळत होते.. त्यामुळे उजवा हात अडकला होता आणि चहा पण उकळायला ठेवला होता. चहा उकळल्यावर त्यात दूध तर घातलं. पण डाव्या हाताने गाळणार कसा ? तरी पण प्रयोग म्हणून मी गाळलाच. तर त्यात एकदा गाळणं वाकडं झालं. चहा सांडला. नाना कसरतीतून मी तो प्यायला. पण चहा प्यायल्याचे समाधान झाले नाही. मला जरा