विचारधन…

पाय जपावा वळण्याआधी तोल जपावा ढळण्याआधी     अन्न जपावे विटण्या आधी नाते जपावे तुटण्याआधी     शब्द जपावा बोलण्या आधी अर्थ जपावा मांडण्याआधी     रंग जपावे उडण्याआधी मन जपावे मोडण्याआधी     वार जपावा जखमे आधी अश्रू जपावे हसण्याआधी     श्वास जपावा पळण्याआधी वस्त्र जपावे मळण्याआधी     द्रव्य जपावे सांडण्या आधी

एका कुविख्यात दरोडेखोराची ही कथा. त्याचा मुलगा जेव्हा सोळा वर्षाचा झाला, तेव्हा त्याने त्याला आपल्या व्यवसायाची गुपिते सांगण्यास सुरूवात केली. तो आता आपल्या व्यवसायाची सारी सुत्रे मुलाकडे देणार होता.   मुलाला तो सांगत होता, “बेटा ! तुझ्या चोरीची सुरूवात चांगली व्हायला हवी. कुठेतरी जाशील आणि पोलिसांच्या हाती सापडशील.तेव्हा मी सांगतो त्याच ठिकाणी तुझ्या आयुष्यातील पहिली

एकदा हिमालयाच्या भागात एक वानर पावसात सचैल भिजल्याने थंडीने कुडकुडत एका झाडाखाली बसला होता. त्याच झाडावर एका घरट्यात एक पक्षी राहात होता. कुडकुडणार्‍या वानराला बघून त्याने म्हटले, ‘अरे, आम्ही केवळ चोचीने घरटे बांधतो. तुला तर माणसासारखे हात-पाय आहेत. डोके आहे. असे असताना राहायला घरकुल का बांधत नाही तू? बांधले असतेस तर उघड्यावर अशी कुडकुडत बसण्याची

आपल्या आयुष्यात आलेली माणसं ही काही उगाच आलेली नसतात.. प्रत्येक गोष्टीमागे काहीतरी कारण असतं.. कुणाशी तरी काहीतरी ऋणानुबंध जुळलेले असतात.. नाहीतर सव्वाशे करोड लोकसंख्येच्या देशात नेमक्या याच व्यक्तींशी आपली ओळख का होते? याचे उत्तर कोणीही देऊ शकत नाही..   जी नाती तयार होतात ती आपण जीवापाड जपावी.. कारण आपल्या जगण्यासाठी ज्या प्राणवायूची गरज असते तो

एखाद्या व्यक्तीसोबत चांगले नाते असणे, याचा अर्थ असा नाही की तुम्ही त्याला नीट ओळखता. जोपर्यंत तुम्ही एखाद्याचा राग पाहिलेला नाही, तोपर्यंत तुम्ही त्याला पूर्णपणे समजू शकत नाही.   लोक नेमकं काय विचार करतात, हे ते नेहमी दाखवत नाहीत. सामाजिक शिष्टाचार, नातेसंबंध टिकवण्याची धडपड किंवा सभ्यतेचं मुखवटा यामध्ये बरेच काही लपलेलं असतं. पण जे विचार मनात

“गैरसमज” हा आपल्या प्रत्येकाच्या बाबतीत कधी न कधी घडतच असतो…!!   म्हणजे एखाद्या गोष्टीची पूर्ण कल्पना नसताना , नुसतेच अंदाज बांधल्यामुळे आपल्याला नात्यांमध्ये अनेक “गैरसमजांना” सामोरे जावे लागते…!! समजा आपण एखाद्याला वॉट्सअप वर मेसेज केला … आणि बराच वेळ होऊन गेला तरी रिप्लाय आला नाही … मग आपली घालमेल सुरु होते. त्या व्यक्तीचे लास्ट सीन

मी आलो तेव्हा ती माझ्या कन्सल्टिंग रूममध्ये बसलेली. मी दरवाजा उघडून आत येताच ती माझ्याकडे बघून गोड हसली.   “हॅलो डॉक्टर !”ती बोलली. “हॅलो!”मी म्हटलं. “डॉक्टर मला थोडं दाखवायचं होतं म्हणून आले होते.” “हो ,बोला की काय होतंय ?” “माझ्या खांद्यावर कसला तरी चट्टा उठलाय.” “इकडं या , बघू !” मी माझ्या खुर्चीजवळच्या स्टुलकडे हात

एकदा एक माणूस वाळवंटात हरवला होता. त्याच्याकडे थोडंसं अन्न आणि पाणी होतं, पण ते लवकरच संपलं. गेले दोन दिवस तो पाण्याच्या एक थेंबासाठीही तळमळत होता.   त्याला आतून जाणवू लागलं होतं की जर काही तासांत पाणी मिळालं नाही, तर त्याचा मृत्यू निश्चित आहे. पण तरीही त्याच्यात आशा जिवंत होती आणि तो मनापासून पाण्याच्या शोधात होता.