Blog

आयुष्याच्या परतीच्या प्रवासासाठी बॅग कशी भरायची ते आता मला कळले आहे ! फापट पसारा आवरून सारा , आता सुटसुटीत व्हायचं आहे ! याच्या साठी त्याच्या साठी , हे हवं , ते हवं इथे तिथे – जाईन जिथे , तिथलं काही नवं नवं हव्या हव्या चा हव्यास आता प्रयत्नपूर्वक सोडायचा आहे, बॅग हलकी स्वतः पुरती आता

हा लेख मी अॅड. विनोद दरेकर म्हणून नाहीतर स्वानुभवातून एक बाप म्हणून लिहिला आहे … जगातील सर्व बाबांना समर्पित 👏👏👏 तर बाप ह्या वेड्या माणसाची सत्यकथा सुरू होते जेंव्हा त्याच्या होणाऱ्या बाळाची आई दवाखान्यातल्या बेडवर कळा घेत असते आणि अस्वस्थ होऊन जो दवाखान्याबाहेर चकरा मारत असतो तो एक बाप असतो … बाळाच्या रडण्याचा आवाज येतो

गजरा माळणं ही एक कला आहे, याची जाणीव मला रहाटे काकूंना बघितल्यावर झाली. अंबाड्यावर गोलाकार माळलेला मोगऱ्याचा, तगरीचा, जाईचा, जुईचा, बकुळीचा गजरा, नाहीतर एखादं फुल तरी खोवलेलं असतंच. काकूंनी सत्तरी ओलांडली आहे. केसांचा आणि गजऱ्याचा रंगही जवळपास एकसारखा झाला आहे, मात्र त्यांचा फुलं माळण्याचा सोस अजून संपलेला नाही. कोणी त्यांना फुलवाल्या काकू म्हणतं, तर कोणी

झाडाची मुळे ही निसर्गाची बिनाखर्चाची पाईपलाईन असते. १) एक कडूनिंबाचे झाड, दहा हजार लिटर पाणी संपूर्ण पावसाळ्यात जमिनीत घेऊन जाऊ शकते. याचा अर्थ, आपल्या परिसरात किमान ३० झाडं निंब, चिंच,जांभळ,आंबा,मोह,अर्जुन या वर्गातील नक्कीच असावीत. म्हणजे, मृत साठ्याचे पाणी पाझरत रहाते. २) एक वडाचे किंवा पिंपळाचे मोठे झाड, एका हंगामात एक कोटी लिटर पाणी जमिनीत घेऊन

हि कहाणी आहे मला भेटलेल्या एका बापाची …… त्याचं नाव…? बापच म्हणु त्याला… तर असा हा बाप, चार पिढ्यांची गरीबी ! एका गोंडस मुलीला पदरात टाकुन तीची आई देवाघरी गेलेली… मुलीचं नाव काहीही असलं, तरी तीला तो चिमणी म्हणायचा… तो तीचं सगळं करायचा… वेणी फणी पासुन जेवणापर्यंत … तो राजा नव्हता, पण त्याच्या झोपड्यातली राजकन्या

एकदा एका राजाने खुश होऊन लोहाराला चंदनाची बाग भेट दिली. लोहाराला चंदनाच्या झाडांच्या किंमतीचे ज्ञान नव्हते त्यामुळे त्याने त्या झाडांना कापून त्यांचा कोळसा करून विकला. हळू हळू सम्पूर्ण बाग रिकामी झाली. एक दिवस असेच राजा त्याच्या घरा जवळून जात होता, राजाला वाटले लोहार आता खुप श्रीमंत झाला असेल. परंतु प्रत्यक्ष पाहिल्यावर लोहाराची परिस्थिति पहिल्या सारखीच

पन्नास रुपयांचे पेढे, पंधरा रुपयांचा नारळ, दहा रुपयांचा हार, एक दोन रुपये चप्पल सांभाळण्याराला आणि पाच दहा रुपये दान पेटीत, एवढे करुन आपण देवापर्यंत पोहोचतो का? याचा आपण नेहमी विचार करावा. यावरुन एक कहाणी ऐकलेली आठवली. त्याचा संदर्भ गुरु ग्रंथ साहिबमध्ये येतो. ती कहाणी ऐकली आणि मनावर कायमची प्रभाव ठेवून गेली. कहाणी आहे राजा रणजीतसिंग