admim office

एकदा एक राजा होता. त्याने आपल्या राज्यात एक सुंदर बाग तयार केली होती. त्या बागेत अनेक प्रकारची फळे आणि फुले होती. राजाला त्या बागेची खूप आवड होती.   एक दिवस, राजाने त्या बागेत एक छोटा मुलगा पाहिला. तो मुलगा त्या बागेत फळे तोडत होता. राजाने त्याला पाहिले आणि त्याला बोलावले.   राजाने त्याला विचारले, “तू

एका जंगलात एक मुंगळा आपल्‍या बिळात राहत होता. एकदा त्‍या देशाचा राजा त्‍या जंगलात शिकार करण्‍यासाठी आला. सा-या मुंग्‍यांचे घर राजाच्‍या सैनिकांच्‍या घोड्यांच्‍या चालण्‍याने उद्ध्‍वस्‍त झाले. त्‍यामुळे मुंग्‍यांची राहण्‍याची समस्‍या निर्माण झाली. त्‍यांची अंडीही नष्‍ट झाली. मुंग्‍यांची लहान पिलेही मेली. आपली जात आणि वंश नष्‍ट झालेला पाहून मुंग्‍यांच्‍या सरदाराला फारच राग आला.   त्‍याने राजाचा

जेव्हा एखादा माणूस ऑफिसमधून परत यायचा तेव्हा कुत्र्याची गोंडस पिल्ले त्याच्याकडे रोज यायची आणि त्याला घेरायची कारण तो त्यांना रोज बिस्किटे देत असे.   कधी ४,कधी ५,कधी ६ पिल्ले रोज येत असत आणि तो त्यांना रोज पारले, बिस्किटे किंवा ब्रेड खायला द्यायचा.   एके रात्री तो ऑफिसमधून परत आला तेव्हा कुत्र्याच्या पिल्लांनी त्याला घेरले पण

एका नगरात एक भामटा ज्योतिषी दररोज एका रस्त्याच्या कडेला बसून लोकांचे भविष्य सांगत असायचा. दररोज तो समोर जन्मकुंडल्या घेऊन एक महान ज्योतिषी आणि हस्तरेखा तज्ञ असल्याचे लोकांसमोर सांगत असायचा. लोकही त्याला आपले भविष्य विचारत. मग तो त्यांचे भविष्य सांगून त्यांना खुश करीत असायचा. अशा प्रकारे त्याने अमाप धनदौलत कमावली.   एके दिवशी तो लोकांचे भविष्य

वडापाव विकणारा राजू ट्रेनच्या मागे पळत होता. त्याच्या छोट्या हातात वडापाव घट्ट पकडलेला होता. ट्रेन सुटताच त्याने ट्रेनमधल्या एका माणसाला तो वडापाव विकला. दोघांचीही घाई झाली – एकाला पैसे द्यायचे, दुसऱ्याला पैसे घ्यायचे होते.   राजू अजून ट्रेनच्या मागे पळत हात पुढे करत होता, तो माणूस दारात उभा राहून खिशातून पैशांचे पॉकेट काढत होता. गाडीने

✦ एका विमानात एक प्रसंग घडला, जो सगळ्यांना शिकवून गेला…   AI888 क्रमांकाचं बिझनेस क्लासचं विमान सिंगापूरहून मुंबईकडे निघणार होतं.   चेक-इन काउंटरवर एक वयोवृद्ध गृहस्थ आले. साधा फिक्का शर्ट, खाकी पॅन्ट, पायात प्लास्टिकच्या चपला, आणि हातात एक जुनी कापडाची पिशवी — एवढंच त्यांचं सामान.   कर्मचाऱ्यांनी त्यांच्याकडे पाहिलं आणि मग तिकिटाकडे. बिझनेस क्लासचं तिकिट!😳

एका स्‍त्रीचा पती तरूणपणीच वारला. तिला एकच मुलगा होता. तिने मजुरी करून मुलाला शिकविले. ज्‍यादिवशी मुलाला नोकरी लागल्‍याचे तिला समजले तेव्‍हा समजले तेव्‍हा तिच्‍या आनंदाला पारावार उरला नाही. तिच्‍या परिश्रमांचे चीज झाले असे तिला वाटले. पण पुढे जाऊन मुलगा तिला विचारेनासा झाला. एकदा तर आई आणि मुलामध्‍ये प्रचंड वादावादी झाली. मुलाने टोकाचा निर्णय घेतला व

अल्बर्ट फर्नांडिस यांनी त्यांच्या एका पुस्तकात लिहिलं आहे.   रोममध्ये एकदा पोलिसांनी मला दंड केला. कामात असल्यानं मला वेळेवर दंड भरता आला नाही. त्यामुळे कोर्टात जावं लागलं. न्यायाधीशासमोर उभं केल्यावर त्यांनी कारण विचारल्यावर मी म्हटलं, “प्रोफेसर आहे, कामात एवढा गुंतलो की वेळच मिळाला नाही.” माझं बोलणं पूर्ण व्हायच्या आंत न्यायाधीश म्हणालेत, अ टीचर इज इन