विचारधन…

  समोर आलेल्या कोणत्याही गोष्टीकडे दुर्लक्ष स करू नका. कारण कोणती वेळ कधी येईल आणि वाऱ्यासवे निघून जाईल, कळणारही नाही. छोट्यातल्याछोट्या जीवाकडूनही घेण्यासारखं खूप काही असतं. केवळ पारखणारा तसा हवा. आजकाल कपड्यांप्रमाणे ट्रेंड्स बदलतात आणि नाईलाजाने माणूसही आणि त्यात हरवतोय तो आपलेपणा, जिव्हाळा तसेच आपुलकी.. ज्याप्रमाणे वेळ माणसासाठी थांबत नाही, तसे सांगताना अनावर होते. पण

  गणपती आणि कार्तिकेय यांच्यातील पृथ्वीप्रदक्षिणेच्या स्पर्धेची ही कथा तुम्ही बर्‍याचदा ऐकली आहे. पण भगवंताच्या भक्तीपोटी. आता आपण कर्मासाठी ही गोष्ट पुन्हा नव्याने जाणून घेऊया. कार्तिकेयच्या मनात गणेशाबद्दल असूया निर्माण झाली. मुळात असूया असण्याचं काहीच कारण नव्हतं. दोघेही एकमेकांच्या जागी श्रेष्ठच होते. पण काम, क्रोध, मोह, माया आणि मत्सर हे देवांनाही चुकले नाही. कार्तिकेय आपल्या

एक म्हातारी बाई दुसऱ्या गावात जाण्यासाठी घरातून निघाली. त्याच्याकडे एक गठ्ठाही होता. चालता चालता ती थकली. थकव्यामुळे गठऱ्याचे ओझे जड वाटू लागले. तेवढ्यात मागून एक घोडेस्वार येत असल्याचे तिने पाहिले. वृद्ध महिलेने त्याला हाक मारली. घोडेस्वार जवळ आला आणि म्हणाला, “काय झालं अम्मा, मला का बोलावलं?” म्हातारी म्हणाली, “मुला, मला समोरच्या गावात जायचे आहे.” मी

एक संत महात्मा जंगलात राहत होते. त्यांनीं एका साधूचा पोशाख घातला होता आणि त्याच्या बोलण्यात नैतिकतेचा सदाचाराचा भाव होता . त्याच्या चेहऱ्यावर इतका तेजस्वी होता की कोणीही त्याच्यावर प्रभावित होत असे, एकदा शहरातील एक व्यक्ती जंगलात आला आणि तो महात्माजींच्या झोपडी जवळून गेला तेव्हा त्याने ते पाहिले. बरेच लोक महात्माजींना भेटायला (दर्शनाला) आले होते ते

खूप जुनी गोष्ट आहे. एकदा संत कबीर बसले होते. त्यांच्याकडे एक व्यापारी धावत आला. त्याने कबीरांना विनंती केली, ‘मला तुम्हाला माझा गुरू करायचे आहे, तुम्ही मला गुरुमंत्र द्या’ तेव्हा संत कबीरांनी त्याला पैसे दिले आणि सांगितले आधी तू पटकन जाऊन दूध घेऊन ये, मग मी तुला गुरुमंत्र देतो. त्या व्यापाऱ्याला खूप घाई होती. तो तडक

एक संत झाडाखाली ध्यान करत असत. रोज तो लाकूडतोड करणारा लाकूडतोड करुन घेऊन जाताना दिसायचा. एक दिवस साधू लाकूडतोड करणाऱ्याला म्हणाले, ऐक भाऊ, तो दिवसभर लाकूडतोड करतो आणि त्याला दोन दिवस खायलाही मिळत नाही. थोडं पुढे का जात नाहीस, पुढे चंदनाचं जंगल आहे,तुम्ही एक झाड कापले तर ते सात दिवस पुरेल. बिचाऱ्या लाकूडतोड्याचा यावर विश्वास

शब्द वापरायला पैसे नाही पडत, पण त्यांचा चुकीचा वापर महागात पडू शकतो. शब्दांना कुणी स्पर्श करू शकत नाही, पण शब्द कुणाच्याही मनाला स्पर्श करू शकतात. कुणात काही उणीव असली तर ती त्याला जरूर समजावून सांगावी, पण प्रत्येकातच उणीव दिसत असेल तर आपण स्वतःलाच समजावण्याची गरज असते. जीवन आणि काळ हे जगातले दोन शिक्षक असतात. आपल्या

एका गावामधे चित्रकार होता. त्यानं एक मोठं चित्र काढलं. मोठं पोस्टरच होतं ते. ते गावातल्या एका प्रमुख चौकात ठेवलं. तिथं एक सूचना लिहिली, या चित्रात बघणाऱ्याला काही चूक आढळल्यास सोबतच्या वहीत ती लिहावी. पुष्कळ लोक आले. चित्र बघून त्यांनी हवी ती सूचना लिहिली. वही अगदी भरून गेली. एका चित्रात इतक्या चुका, कसं शक्य आहे ते?

  आपल्या पायाच्या पोटरीच्या स्नायूंना जर आपले “दुसरे हृदय” म्हटले तर ती अतिशयोक्ती नक्कीच होणार नाही. सर्वाँना हृदयाचे कार्य काय असते ते ठाउक असेलच. हृदय म्हणजे शरीरातील एक पंप आहे. हा पंप रक्ताला पुढे पुढे ढकलत राहतो आणि त्यामुळे रक्त शरीरात धमण्या आणि नीला याच्यातून गोल गोल फिरत राहते, ते एका ठिकाणी साचून राहातं नाही.

बासमती तांदूळ विकणारा एक व्यापारी रोज रेल्वेने प्रवास करत असे. त्याच्यातून एकदिवस त्याची स्टेशन मास्तरांशी ओळख झाली. पुढे त्याचे गाढ मैत्रीत रूपांतर झाले. स्टेशन मास्तरांशी मैत्रीमुळे त्याला बोगीतून चोरून काढलेला सुवासिक तांदूळ अगदी स्वस्तात चांगला मिळू लागला. असंखूप दिवस चाललं. व्यापाऱ्याने विचार केला की इतकं पाप होतंय तर थोडा दानधर्म पण व्हायला हवा. एकदिवस त्याने