विचारधन…

आज वाटते पुन्हा एकदा बालपण यावे पांदीमधल्या वाटेवरूनी शाळेकडे जावे    ।।१।। पाेतडी पिशवी बाई कन्हायची सदा पाठी चढण चढता कसरत हाेई आेढ्याकाठी    ।।२।। जांभुळीची जांभुळे खिशात भरूनिया घ्यावी कधी ताेडुनी कारे,बाेरे गुरूजीसाठी न्यावी    ।।३।। भुईमुंग,मुग आेल्या शेंगा वारवा माईचा शिकवा माझ्या पाेराला संदेश तिचा घाईचा   ।।४।। घंटा घण घण पहिली स्वच्छतेला लागावे

बोध कथा फार पूर्वी, एक माणूस होता जो अत्यंत आळशी आणि गरीब होता. त्याला कोणतेही कष्ट करायचे नव्हते. पण तो श्रीमंत होण्याचे स्वप्न पाहत असे. तो भीक मागून जगत असे. एके दिवशी सकाळी त्याला भिक्षा म्हणून दुधाने भरलेला एक घागर मिळाला. तो खूप आनंदी झाला आणि दुधाचा घागर घेऊन घरी गेला. त्याने दूध उकळले, थोडे

सत्यकथा   शिवछत्रपतींनी उभारलेल्या स्वराज्याचे रुपांतर मराठ्यांनी साम्राज्यात केले. मराठ्यांच्या पराक्रमाचा दबदबा पुर्‍या हिंदोस्तानात गाजत होता. अशाच वेळी अहमदशाहा अब्दाली दिल्लीवर चालून आला. दिल्ली हादरली होती… मग मात्र दिल्ली रक्षणाची जबाबदारी घेतलेल्या मराठ्यांनी आव्हान स्विकारुन दिल्ली गाठली… नेतृत्व करीत होते सदाशिवराव भाऊ पेशवे…. भाऊंच्या हाताखाली होळकर, शिंदे, पटवर्धन, मेहेंदळे असे कसलेले आणि पराक्रमी सरदार होते…

  गेल्या दोन दिवसांपासून एक गावठी कुत्रा आमच्या दवाखान्याच्या व्हरांड्यात वारंवार येत आहे व त्याला आमचे कर्मचारी सारखे हुसकावून लावताना मी पहात आहे.दवाखान्यात ऍडमिट पेशंट ची संख्या जास्त असल्याने,हा कुत्रा कोणाबरोबर येतोय की भटका आहे, हे कळायला मार्ग नव्हता. आज सकाळी मी दवाखान्यात लवकर म्हणजे सात वाजताच आलो.बघतोय तर काय गेल्या दोन दिवसांपासून घिरट्या घालणारा

✒️ डॉ.उद्दय निरगुडकर यांनी विद्यार्थ्यांशी साधलेल्या संवादातील महत्त्वाचे मुद्दे :   🎯 सचिन तेंडुलकर यशस्वी होतो, तर कांबळी अपयशी ठरतो, यामागे लहान सवयींचा मोठा हात आहे. 🎯यश किंवा अपयशापेक्षा त्याच्या प्रवासातील अनुभवांमधून शिकणे महत्त्वाचे आहे. 🎯यश हे रोजच्या छोट्या सवयींमधून निर्माण होतं, आणि अपयश हे वाईट सवयींमधून तयार होतं. 🎯दररोज केलेले छोटे सकारात्मक बदलच आपल्याला

पूर्वीच्या काळी असा एक गैरसमज होता, की पैशाच्या आहारी गेल्यानंतर माणूस अध्यात्मापासून दूर जातो. क परंतु माझ्या कलियुगातील अभ्यासानुसार, जवळ पुरेसा पैसा असल्यानंतर आध्यात्मिक प्रगती सोपी होते. नुकतेच एक संन्यासी भेटले. ते म्हणाले, मी आता संन्यास क्षेत्रातून बाहेर येऊ इच्छितो. कारण मला वेळेवर भोजन मिळत नाही. आजारी पडल्यानंतर औषधाची व्यवस्था नाही. आवश्यक गरजा पूर्ण करण्यासाठी

” राग ” भेटला , मला पाहून म्हणाला… काय राव, आठवण काढत नाही हल्ली ? मी म्हणालो अरे नुकताच ” संयम ” पाळलाय घरात आणि ” माया ” पण माहेरपणाला आली आहे.. तसं तोंड फिरवून तो निघूनच गेला..!! पुढे बाजारात ” चिडचिड ” उभी दिसली गर्दीत, खरं तर ही माझी बालमैत्रीण पण पुढे कॉलेजात ”

मी अंथरुणातून उठलो तर अचानक छातीमध्ये दुखू लागले. मला हार्टचा त्रास आहे का ? या विचारांमधे मी बैठकीच्या खोलीमध्ये गेलो. मी पाहिलं तर माझा पूर्ण परिवार मोबाईल बघण्यामधे व्यस्त होता. मी माझ्या पत्नीकडे बघून म्हणालो, “माझ्या छातीमध्ये आज रोजच्यापेक्षा थोडं जास्त दुखत आहे, मी जाऊन डॉक्टरांना दाखवून येतो.” “हो पण सांभाळून जा, गरज पडली तर

कोणत्याही क्षेत्रातील पद म्हणजे सहकाऱ्यांनी त्या क्षेत्रात समूह हितासाठी उपलब्ध करून दिलेली संधी व काटेरी मुकुट असतो, कोणत्याही माणसाचे महत्व हे पद मिळाल्यामुळे कधीच वाढत नाही, तर तो त्या पदाला किती न्याय देतो, तो किती कार्यक्षम, कर्तृत्व, नेतृत् नेतृत्व दाखवतो यावरच त्याचे खरे व्यक्तिमत्व समाजाला समजते. कर्तृत्वच नसेल आणि पद मिळाल्यामुळे अहंपणा, स्वार्थपणा, लबाडी व

♥ जिद्द ♥     मैदानात हरलेला माणूस पुन्हा जिंकू शकतो, पण, मनाने हरलेला माणूस कधीच जिंकू शकत नाही ! आपल्या आयुष्याचे मैदानही असेच आहे. ज्या मैदानात हरलेला माणूस जर त्याच्याकडे जिद्द असेल तर तो पुन्हा जिंकू शकतो, उभारी घेऊ शकतो, परंतु तो जर का मनाने हरलेला असेल, तर मात्र तो मानसिकदृष्ट्या खच्ची होऊन आयुष्यात