सुखाचा पासवर्ड

एका रात्रीत यशस्वी होणाऱ्या व्यक्ती निराळ्या आणि बोटावर मोजण्याइतक्याच असतात. एखादी यशस्वी व्यक्ती नजरेत भरते ती त्याने मिळवलेल्या यशामुळे. पण जेव्हा ती अयशस्वी असते, परिस्थितीने गांजलेली असते तेव्हा आजूबाजूच्या तथाकथित यशस्वी किंवा काही करून दाखवलेल्या लोकांकडून हीन वागणूकच दिली जाते. हा या दुनियेचा रिवाजच आहे जणू. परिस्थितीने गांजलेल्या किंवा व्यवस्थेकडून नाकारले गेल्यानंतर स्वतःच्या बळावर जेव्हा

आपण जेव्हा निसर्गात जातो तेव्हा खूष होतो, आनंदी होतो. मनमोकळेपणाने वावरत असतो. पण तेव्हा आजूबाजूच्या फुलावेलींचे निरीक्षण केले आहेत का? वेली, फुले मुक्तपणे डोलत असतात, नीटच निरीक्षण केले तर ती खूप आनंदी आणि खूष असतात. मस्त वाऱ्यावरून त्यांचा गंध इकडे तिकडे पसरत असतो. ही वेली, फुले आपल्यालाही आनंद देऊ करतात, आपले मन प्रसन्न करतात. निसर्गातल्या

आपले विचार आपल्याला घडवतात हा विचार बहुतांश तत्त्वज्ञानात मांडला गेला आहे, मग ते भारतीय तत्त्वज्ञान असो किंवा पाश्चिमात्य तत्त्वज्ञान असो. स्वर्गीय सद्‌गुरू वामनराव पैंदेखील त्यांच्या अनुयायांना “तूच आहेस तुझ्या जीवनाचा शिल्पकार” हाच मंत्र देत होते आपल्याही सर्व जीवनदर्शी तत्त्वज्ञानांमध्ये हेच सांगितले आहे की जसे तुमचे विचार तशी तुमची घडण. मानसशास्त्रीयदृष्ट्याही याला दुजोरा दिला जातो. कारण

प्रत्येकाचे चांगले वाईट दिवस असतात. रात्रीमागून दिवस येतोच तसेच दुःखामागून आनंदही येतच असतो. पण वाईट दिवसात चांगल्याची आशा राखणे आणि चांगल्या दिवसात जुन्या दिवसांचा विसर पडू देऊ नये हे ज्याला जमलं तो जिंकतो. आपल्या तोंडाने कोणाचे वाईट चिंतू नये आणि कोणाला बोलू नये. परिस्थिती एकसारखी राहत नाही, याची जाणीव ठेवली की आपोआपच वागण्याबोलण्याचे संतुलन राखता

आजकाल घटस्फोटांचे प्रमाण प्रचंड वाढले आहे. त्यातून ऐन उमेदीच्या काळात तरुण मुले-मुली डिप्रेशनमध्ये जात आहेत. आयुष्याची वाताहत होत आहे. काही जणांना हे दुःख पचवता नाही आले तर ते आत्महत्येकडे वळत आहेत. पूर्वीच्या रूढीनुसार कांदापोहे व चहाच्या बैठकीत ठरलेली लग्नं आज मोडत आहे. पहिल्याच वर्षात संसाराची राखरांगोळी झालेली बऱ्याच ठिकाणी दिसत आहे. त्यातून घटस्फोट दावा, पोलिस,

प्रशांत माझ्या मित्राचा मुलगा त्याला आम्ही विवाहासाठी मुलगी पाहत होतो. प्रशांतला एक अधिकारी मुलीचे स्थळ आलं होतं. प्रशांतही उच्चशिक्षित ऐश्वर्य संपन्न होता आम्ही त्या मुलीला पाहायला गेलो. चहा पोह्याच्या बैठकीनंतर प्रशांतला मुलगी पसंत पडली. त्यांनाही प्रशांत आवडला माझा मित्र मला म्हणाला, “दत्ताजीराव कसं पुढे जायचं?’ त्यावेळी मी प्रशांतला सुचवले की, “एकदोन वेळा का होईना त्या

एक खारुताई रोज आपले काम इमानेइतबारे करत असे. ती जरुरीपेक्षा जास्त काम करूनपण खुश राही. कारण ती ज्यासाठी काम करत होती, त्या जंगलचा राजा सिंहाने तिला १० पोती अक्रोड द्यायचा शब्द दिला होता. खारुताई काम करताकरता थकली की तिला थोडा आराम करावा असे वाटे. पण तिला लगेच राजाचा शब्द आठवायचा आणि परत कामाला लागायची. खारुताईला

आल्फ्रेड नोबेल याने डायनामाईट या विध्वंसक स्फोटकाचा शोध लावून त्याच्या विकीने कोट्यवधी रुपये कमावले होते. एक दिवस आ नोबेल या सारख्याच नावाचा एक दुसरा इसम मृत्युमुखी पडला. पत्रकारांना वाटले डायनामाईटचा निर्माता अल्फ्रेडचा मृत्यू झाला. पत्रकारांनी त्याच्या निधनाची बातमी लावली. दुसऱ्या दिवशीच्या वर्तमान पत्रामध्ये या आल्फ्रेड नोबेल स्वत : च्या निधनाची बातमी वाचली. या बातमीत लिहिलं