Blog

एका मोठ्या उद्योगपतीचा मुलगा कॉलेजच्या अंतिम वर्षाच्या परीक्षेच्या तयारीत व्यस्त आहे, म्हणून जेव्हा त्याच्या वडिलांनी त्याच्या परीक्षेबद्दल विचारले तेव्हा ते उत्तर देतात की कदाचित तो कॉलेजमध्ये पहिला येईल. जर मी प्रथम आलो तर तुम्ही मला ती महागडी गाडी विकत घ्याल जी मला खूप आवडते. तर वडील आनंदाने म्हणतात का नाही, मी नक्की आणीन. हे त्याच्यासाठी

भिकारी जो पर्यंत स्वतःला ….भिकारी समजत होता मी भिकारी नाही …व्यापारी आहे, व्यापारी! ———————————————- एक भिकारी होता. एकदा रेल्वेच्या एका डब्यात भीक मागताना त्याला सुटाबुटातील एक इसम दिसला. त्याला पाहून भिकाऱ्याने असा विचार केला की हा बराच श्रीमंत दिसतोय, याला भीक मागितली तर आपल्याला चांगली भीक मिळेल. भिकारी त्याच्यापाशी जाऊन भीक मागू लागला. भिकाऱ्याने त्याला

एक साधू विहिरीवर लटकून तप करत असत आणि म्हणायचे, ज्या दिवशी ही साखळी तुटेल त्या दिवशी मी देवाचे दर्शन घेईन. संपूर्ण गावावर त्याचा प्रभाव होता. सर्वांनी त्यांच्या भक्ती आणि तपाचे दृढतेचे कौतुक केले. एका व्यक्तीच्या मनात इच्छा होती की आपणही देवाचे दर्शन घ्यावे. त्याने आपले पाय दोरीने बांधले आणि विहिरीत लटकले आणि भगवान श्रीकृष्णाचे ध्यान

एक राजा खूप बोलका होता. त्यांचे मंत्री विद्वान आणि हितचिंतक होते. म्हणूनच राजाला या दोषातून मुक्त करून त्याला ते ज्ञान कसे द्यावे, जे माणसाच्या अंतःकरणात खोलवर जाऊन त्याच्या स्वभावाचा एक भाग बनते, याचा मी विचार करत होतो. मंत्र्याने नेहमी राजाचे कल्याण लक्षात ठेवले आणि राजाला त्याची चूक लक्षात आणून देण्यासाठी आणि त्याच्यामुळे होणारी हानी समजून

  एका जंगलामध्ये एक म्हातारी आणि तिची नात राहत होती, आणि त्याच जंगलामध्ये चार दरोडेखोर लुटमार करण्यासाठी येत असंत. एके दिवशी लुटमार करता करता संध्याकाळ झाली आणि विजांच्या कडकडाटासह मुसळधार पावसाची सुरुवात झाली. ते चार दरोडेखोर जंगलामध्ये आश्रयासाठी सैरभैर पळु लागले, अचानक त्यांना म्हतारीची झोपडी दिसली. आणि ते म्हतारीच्या झोपडीकडे गेले. म्हतारीने त्यांना रात्री साठी

तिने लग्नाला जाण्यासाठी नवा लखलखणारा चपलाहार घातला. तो हार करून घेण्यासाठी एकेक पैसा जमवला होता. पण हार घरी आल्यावर दोन दिवसांनी त्याला मॅचिंग कानातलं हवं असं तिला वाटू लागलं. हाराचा आनंद जाऊन कानातलं कधी व कसं बनवावे याची विवंचना लागली. हा तिचा नेहमीचा अनुभव होता. हवी ती गोष्ट मिळाल्यावर तात्पुरता आनंद होतो आणि पुढचं व्यवधान

पंढरपुरात एक भिक्षुक होता.रोज घरोघरी भिक्षामागुन जीवन जगायचा.त्याला स्वत:चे घर नसल्यामुळे आणि जवळचं कुणी नसल्यामुळे तो एकटाच धर्मशाळेत रहायचा.कुणी त्याला अन्न द्यायचं,कुणी कपडे तर कुणी पैसे द्यायचं.रोजचं गरजेपुरतं अन्न भेटलं की भिक्षा मागणं बंद करायचा,जरूरी नसलेले कपडे इतर गरजू लोकांना दान द्यायचा.पैसे मात्र स्वतःकडेच ठेवू लागला.त्याला स्वत:चा असा काहीच खर्च नव्हता त्यामुळे दिलेले पैसे तसेच

  शिवाजी महाराजांवर तहात सगळे गड मुघलांना ताब्यात देण्याची वेळ आली. महाराज मनाने खचले. जिजाबाईने महाराजांना आपल्या जवळ घेऊन म्हटलं, “शिवा-माझ्या लेकरा, सगळं गेलं तरी चालेल, पण तुझ्या मनाची उभारी जाऊ देऊ नकोस.” आपल्या मुलाच्या मनाची खचलेली उभारी वाढवणारी माता जिजाऊ होती म्हणून शिवाजी महाराज जाणते राजे म्हणून उदयास आले. खरोखर मित्रांनो मनात प्रचंड प्रमाणावर

  एक छोटा मुलगा रणरणत्या उन्हात फुलांचे गजरे विकत होता. ऊन खूप होते. तो मुलगा घामाघुम झाला होता. त्याचे अनवाणी पाय भाजत होते. तो पाय सारखा वर-खाली करत होता. तरीही चिकाटी न सोडता तशा रखरखत्या उन्हात पाय भाजत असतानाही तो गजरे विकत होता. त्याचे भाजणारे पाय बघून एका सज्जन माणसाला फारच वाईट वाटलं. त्याने समोरच

फार पूर्वी एका गावात एक महात्मा राहत होता. आजूबाजूच्या खेड्यातील लोक त्यांच्या समस्या,प्रेमानी, त्रास सोडवण्यासाठी महात्माजींकडे जात असत. आणि संत त्यांच्या अडचणी, संकटे दूर करून मार्गदर्शन करत असत. एके दिवशी एका व्यक्तीने महात्माजींना विचारले – गुरुवर, या जगात या संसारात सुखी राहण्याचे रहस्य काय आहे? महात्माजींनी त्याला सांगितले की तू माझ्यासोबत जंगलात चल, मी तुला