admim office

  सुदामरावाची २० एकर बागायती शेती दोन मुले, दोन मुली वडीलोपार्जित बाडा, गाई-म्हशी, नोकरचाकर सुदामरावाने कष्ट करून चारही मुलांना उच्चशिक्षण देण्याचा पूर्णतः प्रयत्न केला. एक मुलगा उच्चशिक्षण घेऊन पुण्यात स्थायिक झाला व त्याने स्वतःचा कारखाना उभा केला. धाकटा मात्र बौध्दिक कुवत कमी असल्याने फारसे शिक्षण घेऊ न शकल्याने शेतीच करू लागला दोन्ही मुलीची सुदामरावाने थाटामाटात

  हेकेखोर स्वभाव व जुळवून घेणे जमत नसल्याने केदार कुठल्याही नोकरीत स्थिर होत नव्हता. सासऱ्यांच्या ओळखीने त्याला नामांकित कारखान्यात नोकरी लागली होती. ती पण त्याला टिकवता आली नाही. या गोष्टीचा त्याच्या मनावर परिणाम होऊन तो नैराश्यात गेला. तीव्रता इतकी वाढली कि तो आक्रमक होऊन घरात वस्तू फेकणे, मारहाण करणे ईथपर्यंत त्याची मजल गेली. त्याची पत्नी

  निवृत्त पोलिस अधिकारी श्यामजींचा फोन आला होता त्यांचा मुलगा व सुनबाई त्यांच्या विरोधात पोलिसात जाण्याची त्यांना धमकी देत होते. ती तक्रार ते क्रोधयुक्त अवस्थेत माझ्याकडे करत होते. पूर्ण ऐकून घेतल्यावर भांडणाचे कारण समजले. श्यामजींना पोलिस खात्यात काम करताना कठोर वाणी शिवीगाळ व अपशब्द वापरण्याची असलेली सवय आणि हुकूमशाही, भांडणाची कारणे होती. त्यामुळे घरात वातावरण

  स्पर्धा परिक्षेच्या विद्यार्थ्यांच्या कोचीग क्लासच्या निरोप समारंभाला मी व कलेक्टर मारूतराव प्रमुख पाहुणे म्हणून उपस्थित होतो. तणावमुक्ती या विषयावरचं माझं मार्गदर्शन संपलं व मारूतराव बोलायला उभे राहिले ते म्हणाले, “मित्रांनो ग्रॅज्युएशन झाल्यावर लगेचच आई बापानं माझं लग्न लावून दिलं. मी एम. पी. एस. सी. ची परिक्षा तीनदा दिली. त्यात अपयश आलं. मग मी यु.पी.एस.सी.ची

  रामचंद्रकाका निवृन होऊन दोन वर्ष उलटली होती. सरकारी अधिकारी पदाची नोकरी म्हणून तीस हजार रूपये पेन्शन चालू होतो. एकुलता एक मुलगा अभिजित अमेरिकेतील नामांकित कंपनीत अधिकारी महणून नोकरी करता करता त्याच कंपनीतील अभियंता मुलीशी विवाहबद्ध होऊन अमेरिकेत स्थायिक झाला होता रामचंद्रकाका व त्यांची पत्नी मालती आपल्या अलिशान बंगल्यात मोठ्या खुशीत दिवस काढत होते. एके

  रामभाऊंनी काबाडकष्ट करून मुलामुलीची शिक्षणं व लग्नं केली पत्नीच्या मृत्यूनंतर रामभाऊ मनाने खूप खचले. अशातच त्यांना अर्धांगवायूचा झटका येऊन किचितमे अपंगत्व आले. यातच मधुमेहाने त्यांना बेजार केले होते. या आजारपणात मुलगा व सुनबाईंनी त्यांच्याकडे पूर्णतः दुर्लक्ष केले. घरातील अडगळ म्हणून त्यांना वागवले जाई. वेळेवर चहा-न्याहारी पण मिळत नसे. मुलाने गोड बोलून सर्व मालमत्ता स्वतःच्या

  अभय आणि शिल्या दोघे सुसंस्कृत प्रेमळ सुशिक्षित पती-पत्नी अभय मला ऑफिसवर भेटायला आला होता. बोलतांना खूप वैतागलेला वाटत होता शिल्पापासून खूप मानसिक त्रास होतो. सर तिला नीट समजावून सांगा अशी विनवणी त्याने माझ्याजवळ केली. दोघांशी बोलल्यानंतर लक्षात आले शिल्पा – अभयची खूपच काळजी घेत होती. अभयला कामानिमित्त बऱ्याचदा बाहेरगावी जावे लागे. शिल्पा त्याला विमानाचं

  पहिली घटना- उच्चशिक्षित, रूबाबदार, देखणी श्वेता नैराश्याने ग्रासल्यामुळे भेटावयास आली होती. त्यातच तिने आत्महत्येचा प्रयत्न केला होता. कारण होते पतीचा संशयी स्वभाव व त्यातच तिच्या मित्राचा तिची विचारपूस करण्यासाठी घरी आलेला फोन. त्यामुळे तिच्या पतीने तिला केलेली भयंकर मारहाण व मानसिक कुचंबणा. दुसरी घटना – रोज गुपचूप पतीचा मोबाईल चेक करणाऱ्या स्नेहाला पतीच्या मेसेज

  रविवारचा दिवस सुट्टीचा दिवस, जरा निवांतच सोफ्यावर बसून पेपर वाचताना रेडिओवरील एक धुन कानावर पडली “घराला घरपण देणारी माणसं छान छान घरात राहतात माणसं”. मला लहानपणचे आमचे एकत्र कुटूंब आठवले. आई-वडिल-भाऊ-बहिणी- नातलग खूप मज्जाच मज्जा. खूप मनसोक्त हसणं, खेळणं, बागडणं, रूसणं-फुगणं लगेच माफ करणं, काळजी घेणं, आपलेपणा, खूप आनंदात जगणं होतं ते. त्या भावविश्वात

  निलेशला मित्राने बापू महाराजांची महती अनेक वेळा सांगितल्यामुळे एक साक्षात्कारी पुरूष म्हणून निलेश महाराजांचा निस्सीम भक्त झाला होता कामावरून सुटल्यानंतर महाराजांच्या मठाची स्वच्छता करणे, पाणी भरणे, बागकाम करणे, वेळप्रसंगी महाराजांचे पाय चेपणे, महाराजांना चहा व नाश्ता तयार करणे, कपडे धुणे, इस्त्री करणे अशी सेवा निलेश निःस्वार्थपणे करत होता. पगारातील बराचसा पैसा तो मठाच्या कामात