admim office

  केदारचे वय ३५ वर्षे झाले होते, लग्न जुळतच नव्हते कायमस्वरूपी नोकरी नसल्याने पैशाचीही चणचण भासे. त्यामुळे घरातही त्याला फारशी किंमत उरली नव्हती मित्राकडून घेतलेली उसनवारी वेळेवर परत न केल्यामुळे त्यांचे अपशब्द ऐकायला लागत होते. आपले नशिबच फुटके आपण दरिद्री कर्जबाजारी कर्तुत्वशून्य अशा विचारांमुळे केदारच्या डोक्यात चालता चालता नकारात्मक विचारांचे वादळ उठायचे व त्याला नैराश्य

रूपेशचे वडिलांवर खूप प्रेम होते. परंतु वडिलांना विश्वासात न घेता परस्पर रजिस्टर्ड प्रेमविवाह केल्याने वडिलांबरोबर त्याचे कडाक्याचे भांडण होऊन त्याला घर सोडावे लागले होते. पाच वर्षे झाली होती. तो वडिलांशी बोलत नव्हता. काही लग्न समारंभात त्याला वडिलांना नमस्कार करून बोलावेसे वाटायचे पण त्या भावना तो अहंकारामुळे दाबून ठेवून वडिलांपासून दूर जात असे. विपश्यनेच्या, ध्यानाच्या शिबीरात

जयश्री बारावीला ९५% गुण मिळवून तालुक्यात पहिली आलेली सुस्वभावी, कर्तव्यदक्ष, चारित्र्यसंपन्न, संस्कारक्षम, घरंदाज विद्यार्थीनी बारावीनंतर गावात शिक्षणाची सोय नसल्याने पुण्यात शिक्षणासाठी नामांकित महाविद्यालयात तिने प्रवेश घेतला वसतिगृहात ज्युली नावाची मुलगी तिला रूममेट म्हणून मिळाली ज्युली कॉन्व्हेट मधून शिकलेली, मित्रांबरोबर रात्री उशीरापर्यंत फिरणे, पार्ट्या करणे, पबमध्ये जाणे हे ज्युलीसाठी कॅज्युएल होते. एका चौकटीत जीवन जगणाऱ्या जयश्रीला

कारखान्यातील ‘सामाजिक बांधिलकी’ या खात्याअंतर्गत समाजात विविध सामाजिक उपक्रम राबवण्याची जबाबदारी व्यवस्थापकांनी राजेश व आयप्पा या दोन अधिकाऱ्यांवर दिली होती. राजेश आपल्या हाताखालील लोकांना कामे सांगून उपक्रम राबवल्यानंतर त्याची खूप प्रसिद्धी करायचा, वरिष्ठांपर्यंत बातम्या पाठवायचा, आयप्पा मात्र हाताखालील लोकांबरोबर राहून खूप सेवा करत उपक्रमाचे ‘सामाजिक बांधिलकी’ हे नाव खऱ्या अर्थाने सार्थ करत होता. तो प्रसिध्दीपासून

रात्री दहाचा सुमार, झोपायच्या तयारीत असताना रेडिओवर गाणं लागले – जिंदगी प्यार का गीत है, इसे हर दिल को गाना पड़ेगा । जिंदगी गम का सागर भी है, हमको उस पार जाना पडेगा । खरोखर जीवन हे सुख-दुःखाचं मिश्रण आहे. वडिलांच्या मृत्यूनंतर दोन भावांनी संपत्ती वाटून घेतली. मोठा भाऊ उच्च्चशिक्षित, तर लहान अडाणी मोठ्या भावानं

  दत्ता आणि राजू दोघेही सख्खे भाऊ, दोघांचेही शिक्षण जेमतेम झालेले. दत्ता हा पापभिरू, शांत, सज्जन व कष्टाळू प्रवृतीचा याउलट राजू हा आळशी व गुन्हेगारी प्रवृत्तीचा होता. चटकन – कमी श्रमात उलट-सुलट कामे करून पैसे कमावणे व आळसात खाण्यापिण्यात दिवस घालवणे राजूला आवडायचे श्रमजीवी दत्ताने काबाडकष्ट करून लोकसेवा व सत्याच्या मार्गाने नावलौकीक मिळवला होता. समाजात

  आई वडीलांनी उपाशी राहून आपल्या दोन मुलांना उच्च शिक्षण दिले मुलही अभ्यासात हुषार निघाली दोघांनी शिक्षण घेऊन अमेरिकेत उच्च पदावर नोकरी मिळवली. अमेरिकेत आपले मजबूत बस्तानही बसवले आणि दोघांनीही अमेरिकन मुलीशी लग्न करून तेथेच संसार थाटले, आता त्यांचे भारतात येणं दुर्मिळ झालं. अशातच आई गेल्याची वार्ता दोघांनाही पोहचली. धाकटा मुलगा उशीरा, सर्व सोपस्कार झाल्यावर

एक काल्पनिक गोष्ट आहे एक शिक्षिका मुलांना सांगते तुम्हाला जेवढ्या लोकांचा राग येतो तेवढे पेरू व एक मोठे कापड उद्या येताना घेऊन या दुसऱ्या दिवशी शिक्षिका मुलांनी आणलेले पेरू त्या कापडात बांधून त्यांच्या कमरेला बांधते व काही दिवस हे असेच राहून देण्याची सूचना करने ५ व्या दिवशी एक मुलगा म्हणाला, मला झोपताना या पेरूंमुळे एकाच

  धो-धो पाऊस पडत होता घाईतच कामावर निघालो. पार्किंगमध्ये येऊन पहातो तर काय, कार पंक्चर स्टेपनी लावण्यास वेळ घालवण्यापेक्षा सोसायटीच्या गेटवर येऊन रिक्षाला हात केला व कारखान्यात पोहचलो. थोड्या वेळाने आपली लॅपटॉपची बॅग रिक्षातच विसरल्याचे लक्षात आले. त्यातच ५,०००/- रू.ची कॅश पण ठेवली होती. मन अस्वस्थ झाले. विचारचक्र फिरू लागली. तेवढ्यात फोन खणाणला, बॅगेत असलेल्या

    बंधु आणि भगिनींनो, आधुनिक स्पर्धेच्या युगात सर्वांनाच असंख्य समस्यांना तोंड द्यावे लागते. त्या सोडविताना मला श्री समर्थ रामदास स्वामीचा श्लोक आठवतो, समर्थ रामदास म्हणतात… “जगी सर्व सुखी असा कोण आहे, विचारे मना तुची शोधुनी पाहे” याचाच अर्थ सर्वांच्या आयुष्यात काहीतरी दुःख आहेच. तथागत भगवान गौतम बुद्धांनी चार आर्यसत्य सांगताना जीवनजगताचे अंतिम सत्य सुख