सुखाचा पासवर्ड

कौटुंबिक न्यायालयामध्ये सुनीताने आपल्या पतीच्या विरोधात फारकत मिळण्यासाठी अर्ज केला होता. समुपदेशकांनी समुपदेशन केले. परंतु सुनीता नवऱ्याकडे राहायला तयार नव्हती, आणि घटस्फोट घेण्यासाठी ३० लाख रुपयांची मागणी करत होती. थोडंफार अॅडजस्ट करून पती तिला नांदवायला पण तयार होता. परंतु घटस्फोट घेण्याचा सुनीताचा निर्णय ठाम होता. ३० लाख रुपयासाठी ती चार वर्ष कोर्टामध्ये चकरा मारत होती.

रामभाऊ सुपरवायझर म्हणून कंपनीत कामाला लागला. त्याचे चांगले काम बघून कंपनीने त्याला मॅनेजर पदावर प्रमोशन दिलं. मॅनेजर झाल्यानंतर रामभाऊचा अहंकार वाढला. तो लोकांशी बोलताना अरे-तुरे बोलू लागला. लोकांना दरडाऊ लागला. आपल्या अहंकाराला पुष्ट करण्यासाठी त्याने लोकांना सांभाळून न घेता लोकांवर कारवाया चालू केल्या. कामगारांमध्ये प्रचंड असंतोष निर्माण झाला. मॅनेजर कामगार हा भेद त्याने पुष्ट केला.

डोक्यावरचे केस कमी झाल्यामुळे थोडं टक्कल पडल्याची जाणीव मनातल्या एका कोपऱ्यात होत होती. परंतु एका कॉलेजमधील व्याख्यानानंतर एक प्रोफेसर मॅडम मला फोन करून माझ्या व्याख्यानाची व व्यक्तिमत्त्वाची खूप स्तुती करू लागली. मी तिला माझ्या टक्कलाविषयी बोलताच, माझ्या व्यक्तिमत्वाबाबत चर्चा करताना ती मला म्हणाली, ‘अनुपम खेर’ व ‘राजीव गांधी’ यांना पण टक्कल आहे. पण ही माणसे

भगवान बुद्धांचा एक दोहा मी ऐकला. त्याचा आशय असा होता की, जटा वाढवून किंवा मोठमोठ्या माळा घालून, वेगवेगळ्या रंगाची वस्त्रे धारण करून, कोणी साधू होत नसतो तर जो आपले चित्त शुद्ध करतो, लोकांशी करुणा, मैत्रीचा व्यवहार करतो, तो खऱ्या अर्थाने साधुत्वाच्या मार्गावर असतो. त्यावेळेला मला स्वामी विवेकानंदांची एक गोष्ट आठवली. स्वामी विवेकानंद भारत परिक्रमेसाठी मठाबाहेर

परवा एका मित्राचा फोन आला. तो म्हणाला, “माझं मन खूप बैचेन आहे, मला पटकन खूप राग येतो. त्यामुळे माझं खूप नुकसान होत आहे व मला खूप त्रास होतोय. मी काय करू?” हा प्रश्न त्याने विचारल्यानंतर मी त्याला त्वरीत ध्यान साधना करण्याचा सल्ला दिला. मित्रांनो, जंगली हत्तींना नियंत्रणात आणण्यासाठी पूर्वी वापरण्यात येणारी पद्धत म्हणजे, त्यांना खांबाला

एकदा एका शिष्याने गुरुला आदरपूर्वक वंदन करत काही मुद्यांवर प्रकाश टाकण्याची विनंती केली. शिष्याने गुरुला विचारलं की, ‘माणसाला दैनंदिन आयुष्यात साहाय्यक ठरणाऱ्या व जीवनातील अंधकार दूर करु शकणाऱ्या खऱ्या प्रकाशाचा स्त्रोत कोणता?’ यावर स्मित करत गुरुवर्य उत्तरले, ‘प्रकाशमान सूर्य हा प्रकाश व ऊर्जेचा आदिस्रोत होय. याच्यामुळेच आपल्याला दैनंदिन कामे करता येतात व त्यामुळेच माणसाचे आयुष्य

वर्षानुवर्ष, सातत्याने, तुम्हाला मुलांनी जसं वागायला पहिजे असं तुम्हाला वाटतं, त्या पद्धतीच्या वर्तनाचा आदर्श तुम्ही त्यांच्यासमोर ठेवला पाहिजे. मुलांनी कपडे व्यवस्थित घालावी, त्यांची केशभूषा नीटनेटकी ठेवावी असं तुम्हाला वाटत असेल, तर तुम्ही देखील तुमची केशभूषा व्यवस्थित केली पाहिजे. तुमची मुलं व्यवस्थित राहावी, असं वाटत असेल तर तुम्ही स्वतः देखील व्यवस्थित राहिले पाहिजे आणि सफाईदार, चांगले

आयुष्यात घडणाऱ्या सगळ्या गोष्टीचं कारण हे मानसिक असतं. तुमच्या भौतिक जगात तुम्ही जी गोष्ट निर्माण करता, त्याची सुरुवात कोणत्यातरी विचारानेच झालेली असते. शहाजहानने ताजमहाल पहिल्यांदा मनातच बांधला. आर्किटेक्ट बिल्डिंग पहिल्यांदा मनात उभी करतो. नंतर चित्र रेखाटतो. जर तुम्हाला कोणतीही गोष्ट बाहेरच्या बाजूने बदलायची असेल, तर पहिल्यांदा तुम्ही त्यात अंतर्गत बदल करायला सुरुवात केली पाहिजे. जर

गोष्ट काल्पनिक आहे. एका साधूला ठराविक मंत्राच्या साह्याने लोखंडाला सोने करण्याची सिद्धी प्राप्त झाली होती. एका दरोडेखोराला ही गोष्ट कळताच त्याने त्या साधूला पकडून डोंगरावर नेले व लोखंडाला सोने करायचा मंत्र मला सांग, नाहीतर जीवे मारण्याची धमकी दिली. त्या साधुने त्या दरोडेखोराला सांगितले, पहाटेच्या वेळी सूर्योदयापूर्वी आंघोळ करून एकांतात हा मंत्र म्हण, तो मंत्र त्याने

विनोबांना इंग्रजांनी अंधाऱ्या कोठडीची शिक्षा दिली, ज्यात अगदी छोट्या खोलीत फक्त एकवेळ पहारेकरी जेवण घेऊन येई आणि जिये प्रकाशही नसेल ते खचतील त्यांची प्रकृती खालावेल, ते निराश होऊन माफी मागतील ही सरकारची अपेक्षा होती. पण दिवस, आठवडे जसे जायला लागले, तसे विनोबा अजून तजेलदार, सशक्त दिसू लागले. तो जेलरही अचंबित झाला. विनोबांनी २४ तासांचं नियोजन