Blog

काल परवा एका मर्डर केस मधील आरोपी ला जमानत कामी भेटण्या करीता आणि वकीलपत्र वर सही घेण्याकरीता यवतमाळ येथील जिल्हा कारागृह येथे गेलेलो होतो, परंतु जायला थोडा उशीर झाल्यामुळे वकील पत्रावर सही आणि भेटण्या करीता 3.30 वाजे पर्यंत थांबावे लागणार होते. त्यामुळे थोडी विचारपूस करण्या करीता इकडे तिकडे व्यक्ती शोधत असताना, मला एक कैद्याचे कपडे

तो तो चाळीसपेक्षा जास्त वेळा सिलेक्शनसाठी गेला. एकही ठिकाणी सिलेक्ट झाला नाही. कधी गोलंदाजीत अपयशी ठरल्यावर फलंदाज बनण्याचा विचार केला, तर कधी पराभव स्वीकारून यष्टिरक्षक (विकेटकीपर) होण्याचा निर्णय घेतला. जीवन त्याला काय बनवू इच्छित होतं, हेच समजत नव्हतं. अखेर, एका दिवशी स्वप्नांच्या खेळपट्टीवर बोल्ड झाल्यावर त्याने निश्चय केला की आता कायमस्वरूपी क्रिकेट सोडून अभ्यास करायचा.

  तुम्ही जर माझ्यासमोर बसलात आणि मला विचारलंत की हे मोठमोठे सीईओ, कोट्यधीश, उद्योजक, व्यावसायिक खेळाडू आणि नेते घडतात कसे हे सारांशरूपानं सोप्या भाषेत सांगा, तर मी तुम्हाला हे सूत्र सांगेनः   (गुरु X सराव X गुरु X सहकारी) / (चिकाटी + दीर्घकाळ)   =   श्रेष्ठत्व   होय, हेच मी तुमच्यासाठी कागदाच्या चिठोऱ्यावर लिहीन.   “प्रगती”

जे मोठे काम तुम्ही सगळ्यांत जास्त टाळू पाहता त्या कामाची सुरुवात करणं खरंतर तुमच्यासाठी खूप गरजेचं असतं.   आपल्याला नेहमी असं वाटतं की ज्या कामाची आपल्याला भीती वाटते ते आपण शक्यतो टाळायचं असतं. नाही तर याउलट ते हाती घ्यायचं असतं. कारण भीतीला आपण सामोरे गेलो नाही तर ती कायमची आपल्या मनात राहते आणि आपल्या कर्तृत्वाला

वाचायला जरा विचित्र वाटतंय ना…?पण आज तिचीच गरज आहे बायको कशी असावी ? बायको असावी तर, वाल्या कोळयाच्या बायकोसारखी….. रामायण न वाचलेला किंवा टीव्हीवर रामायण न पाहिलेला, निदान रामायण या ग्रंथाचे नाव माहिती नसलेला माणूस, या भारतात तरी अपवादानेच असावा. रामायण, म्हटले की, आम्हां भारतीयांचा ऊर केवढा भरुन येतो. रामायण आपल्या संस्कृतीचा ठेवा असून रोजच्या

तुम्ही जास्तीतजास्त पुस्तकं वाचावीत यासाठी मी तुम्हाला प्रवृत्त करीत राहणार आहे. त्यासाठी मला माफ करा. मला असं वाटतंय की तुमचं मन, तुमचं हृदय, तुमचं घर पुस्तकांनी भरून जावं. आपल्याभोवती ज्ञानाचा वेढा असणं-भोवताली कागदी गड्ढे असणं (होय, मला छापील पुस्तकं सगळ्यांत जास्त आवडतात) -ही आयुष्यातली सगळ्यांत चांगली गोष्ट आहे. माझ्यासाठी तरी आहे. माझी खात्री आहे की

यात कोणताही आवाज नव्हता. ती शांततेने भरलेली भाषा होती. कॅप्टन रोहित चेहऱ्यावर मोठे हास्य घेऊन दोन्ही हात वर करून म्हणाला, उचलून मार. मैदानावर उपस्थित असलेला त्याचा जोडीदारही त्याच्यासाठी स्वतःच्या धावांशी तडजोड करत होता. विराटकडे असा चेंडू आला, ज्यावर तो सहज दोन धावा घेऊन भारताला विजय मिळवून देऊ शकला असता, पण दुबईच्या. या सुंदर स्टेडियममध्ये विराटच्या

दोन लहान लहान मुले घरापासून काही अंतरावर खेळत होती. ते खेळण्यात इतके मग्न झाले होते की जेव्हा ते एका निर्जन ठिकाणी गेले.   कधी गेले त्यांना कळालेच नाही.जेव्हा गेले पोहचले धावले तेव्हा त्यांना हे माहित नव्हते.   त्या ठिकाणी एक जुनी विहीर आहे आणि त्यातील एक चुकून विहिरीत पडला. “वाचवा,वाचवा”, तो किंचाळण्यास ओरडण्यास सुरवात करतो.